# Głos Migranta (wnioskodawca) | pismo wnioskodawcy | 11.08.2026
# Petycja do Sejmu w sprawie zmiany projektu ustawy UD408 (milczące załatwienie spraw pobytowych dla wszystkich obywateli państw trzecich) (opublikowane bez okoliczności osobistych autora)
# źródło tekstu: OCR opublikowanej (zanonimizowanej) wersji
# dokument: https://glos-migranta.eu/dokumenty/gm-09-sejm-2026-08-11.pdf

Petycja w sprawie zmiany projektu ustawy UD408 – milczące
załatwienie spraw pobytowych dla wszystkich obywateli państw
trzecich oraz przywrócenie wiążących terminów zgodnych z
dyrektywą (UE) 2021/1883
10 sierpnia 2026 r.

Wnoszący petycję:
[imię i nazwisko usunięte]
[adres usunięty], [adres usunięty]
e-mail: [e-mail usunięty], tel. [telefon usunięty]
adres do doręczeń elektronicznych: [ADE usunięty]

Adresat:
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Komisja do Spraw Petycji
Kancelaria Sejmu, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa

PETYCJA
w sprawie zmiany projektu ustawy UD408 oraz przywrócenia wiążących terminów w postępowaniach o
udzielenie zezwoleń pobytowych

Na podstawie art. 63 Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz. U. z 2018 r. poz. 870),
działając w interesie publicznym, wnoszę o podjęcie przez Sejm działań legislacyjnych obejmujących:

1) rozszerzenie przewidzianej w projekcie UD408 (MSWiA, lipiec 2026) instytucji milczącego załatwienia
sprawy – decyzji pozytywnej po 60 dniach bezczynności organu – na wszystkich obywateli państw trzecich, w
tym obywateli Ukrainy i posiadaczy Niebieskiej Karty UE, zamiast ograniczania jej do obywateli Australii,
Japonii, Korei Południowej, USA i Wielkiej Brytanii;

2) zniesienie bezterminowego zawieszenia biegu terminów w sprawach pobytowych, przedłużonego
specustawą pomocową do 4 marca 2027 r.;

3) wprowadzenie do prawa krajowego skutecznego mechanizmu egzekwowania 90-dniowego terminu
wydania decyzji w sprawie Niebieskiej Karty UE, wymaganego przez art. 11 ust. 1 dyrektywy (UE) 2021/1883;

4) uchylenie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 619), tak aby notyfikacyjny tryb
zmiany pracodawcy (art. 134 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach) objął również dotychczasowych posiadaczy
Niebieskiej Karty UE, oraz przywrócenie cudzoziemcom środków prawnych przeciw bezczynności organów
(ponaglenie, skarga do sądu administracyjnego), wyłączonych przez art. 100d specustawy pomocowej
(mechanizm stosowany od 15.04.2022 r., obecnie do 4.03.2027 r.; art. 100c uchylony z dniem 5.03.2026 r.);

5) zabezpieczenie w ustawie budżetowej dedykowanych etatów i środków dla wydziałów spraw
cudzoziemców urzędów wojewódzkich, odpowiadających skali zadań.

Uzasadnienie

Wynik działania obecnego systemu jest w pełni przewidywalny: pracujący cudzoziemcy, posiadacze
Niebieskich Kart i zwykłych zezwoleń na pracę, tkwią w tej kolejce już dziś.

Według tabeli załączonej do odpowiedzi MSWiA na interpelację nr 18089 (stan na 6 lipca 2026 r.) średni czas
postępowań pobytowych pogorszył się względem 2023 r. w 15 z 16 województw: w Śląskim Urzędzie
Wojewódzkim w Katowicach wzrósł z 427 dni (2023) przez 637 (2025) do 658 dni, w Mazowieckim ze 153 do
394. Dyrektywa wymaga 90 dni. Od 27 kwietnia 2026 r. wnioski składa się wyłącznie elektronicznie przez MOS
2.0 – składanie jest dostępne, lecz decyzje nadal nie zapadają, bo dwuletnich zaległości papierowych nigdy
nie zmigrowano do systemu. Zaświadczenie MOS nie jest uznawane przez straże graniczne innych państw
strefy Schengen, więc specjaliści w trakcie oczekiwania nie mogą legalnie podróżować służbowo. Rzecznik
Praw Obywatelskich od lat wskazuje MSWiA na tę przewlekłość; w ostatnim wystąpieniu z 1 czerwca 2026 r.
(XI.541.22.2025.DB) pyta wprost o prace legislacyjne. To nie jest kryzys ostatnich miesięcy: już kontrola NIK z
2019 r. („Państwo niegotowe na cudzoziemców”, lata 2014–2018) wykazała wzrost średniego czasu legalizacji
z 64 dni (2014) do 206 dni (2018) i przypadki ponad 3-letnie, wskazując te same przyczyny — braki kadrowe i
niedofinansowanie (RPO interweniuje w tej sprawie już od 2018 r.). Zdiagnozowany dekadę temu problem nie
został naprawiony, lecz pogłębiony: 341 dni średnio (X.2025), 658 dni na Śląsku (6.07.2026).

Projekt UD408 tworzy paradoks: obywatel USA otrzyma pozytywną decyzję po 60 dniach milczenia organu, a
obywatel Ukrainy – inżynier, na którego pracy opiera się polski rynek IT – będzie czekał dwa lata bez żadnego
terminu. Polska aspiruje do roli gospodarczego lidera regionu i zabiega o światowe talenty. Niemcy wydają
analogiczne dokumenty w kilka tygodni. Dwuletnie oczekiwanie na kawałek plastiku nie jest godne państwa o
takich ambicjach. Sejm ma dziś okazję udowodnić, że polskie prawo traktuje jednakowo wszystkich, którzy
płacą polskie podatki – i że o talenty Polska konkuruje czynem, a nie deklaracją. Warto przy tym pamiętać, że
grupa najmocniej dotknięta tymi rozwiązaniami jest płatnikiem netto: według raportu Banku Gospodarstwa
Krajowego (11.03.2025) migranci z Ukrainy wpłacili w 2024 r. do budżetu ok. 15,2 mld zł danin — ponad
pięciokrotnie więcej niż ok. 2,8 mld zł 800+ dla dzieci uchodźców — a raport Deloitte/UNHCR (10.06.2025)
oszacował ich wkład na 2,7% PKB i 47 mld zł dochodów publicznych.

Paradoks proceduralny nie jest przy tym odosobniony – w latach 2025–2026 kolejne ustawy uderzyły właśnie
w pracujących podatników z państw trzecich. Ustawa z 12.09.2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 1301) od 1.02.2026 r.
uzależnia świadczenie wychowawcze od comiesięcznego testu aktywności zawodowej rodzica-cudzoziemca:
rodzic, który choć jeden miesiąc pozostawał między umowami, traci świadczenie, które polski rodzic w
identycznej sytuacji zachowuje bezwarunkowo – z testu zwolnione są jedynie dzieci posiadające obywatelstwo
polskie lub orzeczenie o niepełnosprawności. Ustawa z 24.04.2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 619), transponująca
dyrektywę 2021/1883 z 18,5-miesięcznym opóźnieniem, w art. 20 ust. 4 zatrzymała dotychczasowych
posiadaczy Niebieskiej Karty UE w uchylonym reżimie pełnej zmiany zezwolenia przy każdej zmianie
pracodawcy, sprzecznym z art. 15 dyrektywy. Ustawa z 20.03.2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 621, art. 2 i art. 32 ust.
1) spawa prawo do pracy z jednym pracodawcą, stanowiskiem i rodzajem umowy – nawet awans bez
uprzednich formalności staje się nielegalnym powierzeniem pracy z grzywną dla pracodawcy 3 000–50 000 zł
(art. 84 ust. 1 i 13), a dla cudzoziemca z ryzykiem grzywny co najmniej 1 000 zł (art. 84 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt
3 lit. c) – a ustawa z 23.01.2026 r. (Dz.U. 2026 poz. 203) od 5.03.2026 r. odbiera posiadaczom zwykłych
zezwoleń na pobyt i pracę prawo do jednoosobowej działalności gospodarczej. Środki obrony przed
bezczynnością organów – ponaglenie i skargę do sądu administracyjnego – wyłącza ustawowo art. 100d
specustawy (mechanizm stosowany od 15.04.2022 r., obecnie do 4.03.2027 r.; art. 100c uchylony z dniem
5.03.2026 r.).

Wszystkie te ciężary układają się przy tym w czytelny wzór. Zapaść zdiagnozowana dekadę temu dotykała
wszystkich cudzoziemców, lecz obciążenia dokładane od 2022 r. spadają na jedną, tę samą grupę narodową:
zawieszone terminy w sprawach pobytowych obywateli Ukrainy (art. 100d specustawy, do 4.03.2027 r.),
wykluczenie ich z milczącej zgody w UD408, najdłuższy ustawowy zegar zastrzeżony dla ich jedynej ścieżki
wyjścia (180 dni dla karty CUKR z art. 42l specustawy wobec 60 dni trybu ogólnego z art. 112a), świadczenie
wychowawcze warunkowane testem aktywności z wyjątkiem dla dzieci posiadających obywatelstwo polskie
(Dz.U. 2025 poz. 1301), retrospektywna weryfikacja fotograficzna przez Straż Graniczną i zasilanie danymi o
przekroczeniach granicy wobec osób, które posiadały status UKR, oraz prezydencki projekt karny wymierzony
w symbole ich tożsamości narodowej (w komisji sejmowej od 17.07.2026 r.). Taka koncentracja obciążeń
według obywatelstwa nie jest przypadkiem — jest wzorem, który wymaga oceny w kategoriach dyskryminacji
ze względu na narodowość.

Sejm dysponuje przy tym własnym materiałem dowodowym na to, że przyczyną przewlekłości nie jest brak
portalu, lecz brak ludzi. OSR ustawy wprowadzającej obowiązkowy MOS (druk sejmowy nr 1630) zawiera
dziesięcioletnią tabelę skutków finansowych złożoną z samych myślników i klauzulę, że koszty „nie będą
stanowić podstawy do ubiegania się o dodatkowe środki”; pisemne wnioski wojewodów o etaty odrzucono
(„Uwaga nie została uwzględniona”; kadry „leżą poza zakresem przedmiotowego projektu ustawy”). Siedem
odpowiedzi na interpelacje poselskie (nr 794, 3683, 3917, 10407, 11055, 12584, 18089) zbywa pytania o kadry
tym samym skopiowanym akapitem o MOS; ostatnie dedykowane etaty pochodzą z lat 2020–2021 (200+180
na cały kraj); NIK (P/23/069) oceniła działania państwa jako „nieproporcjonalne do potrzeb i nieskuteczne”
(płace nowo zatrudnianych: 53–64% średniej krajowej, 40,8% naborów bez zatrudnienia kogokolwiek,
najdłuższa sprawa 2700 dni), a NSA (II OSK 2940/24, II OSK 1087/25) orzekł, że organy „powinny były
dostosować swoje zasoby organizacyjne i kadrowe”, dalsze zaś zawieszanie terminów „mogło nastąpić z
naruszeniem zasady proporcjonalności”.

Informuję, że w tej sprawie skierowałem już skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz do Komisji
Europejskiej (naruszenie prawa UE; potwierdzenie wpływu SG-THEMIS z 10 sierpnia 2026 r., numer
rejestracyjny w trakcie nadawania), a także wystąpienia do ABSL i Konfederacji Lewiatan.

Uprzejmie przypominam, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach petycja
powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia jej złożenia, a
sposób jej załatwienia — wraz z uzasadnieniem — podlega ogłoszeniu na stronie internetowej podmiotu
rozpatrującego.

Z wyrazami szacunku
[imię i nazwisko usunięte]
[adres usunięty], [adres usunięty]
[e-mail usunięty], tel. [telefon usunięty]
