# Głos Migranta (wnioskodawca) | pismo wnioskodawcy | 01.09.2026
# Odwołanie do MSWiA od decyzji odmownej (za pośrednictwem wojewody)
# źródło tekstu: OCR opublikowanej (zanonimizowanej) wersji
# dokument: https://glos-migranta.eu/dokumenty/gm-219-kujawsko-pomorski-2026-09-01.pdf

Odwołanie od decyzji BW.II.1331.214.2026 z 1 września 2026 r.
[imię i nazwisko usunięte]
[adres usunięty], [adres usunięty]
adres do doręczeń elektronicznych: [ADE usunięty]

*Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem Wojewody Kujawsko-Pomorskiego*

Dotyczy: BW.II.1331.214.2026

ODWOŁANIE
Na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wnoszę
odwołanie od decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 1 września 2026 r., znak BW.II.1331.214.2026,
doręczonej mi tego samego dnia, odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 2 i 5
mojego wniosku z 13 sierpnia 2026 r.

Zaskarżam decyzję w całości i zarzucam jej:

1. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że żądane
informacje mają charakter przetworzony, mimo że organ udzielił już odpowiedzi merytorycznej obejmującej te
same dane;
2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez
niewyjaśnienie, która z trzech przesłanek szczególnej istotności - powołanych w samej decyzji - nie została
moim zdaniem spełniona.

*Wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udostępnienie żądanych informacji.*


Uzasadnienie

*1. Organ odpowiedział już na punkt 2 - i to własnymi słowami.*

Punkt 2 wniosku dotyczył sposobu załatwienia ponagleń, w podziale na: przekazane organowi wyższego
stopnia, uwzględnione, nieuwzględnione oraz pozostawione bez rozpoznania.

W piśmie z 27 sierpnia 2026 r., o tym samym znaku BW.II.1331.214.2026, organ napisał:

> „ponaglenia w sprawach udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, pobyt stały i pobyt rezydenta
długoterminowego UE, prowadzonych w Kujawsko-Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim, pozostawiane są
bez rozpatrzenia, w oparciu o artykuł 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 roku o pomocy obywatelom
Ukrainy".

To jest odpowiedź na punkt 2. Organ oświadczył, że wszystkie ponaglenia trafiają do jednej kategorii -
„pozostawione bez rozpoznania" - i podał podstawę prawną tej praktyki. Skoro tak, podział, o który wnoszę,
jest znany bez jakiejkolwiek analizy: w pozostałych kategoriach jest zero.

W tym samym piśmie organ podał również dokładne liczby ponagleń: 141 w 2022 r., 140 w 2023 r., 207 w
2024 r., 54 w 2025 r. i 61 w pierwszej połowie 2026 r. Organ zatem ponaglenia policzył, rok po roku.
Twierdzenie z zaskarżonej decyzji, że udzielenie odpowiedzi wymagałoby „wyselekcjonowania konkretnych
zbiorów spośród dziesiątek tysięcy spraw, a następnie ich indywidualnej analizy", nie da się pogodzić z tym,
co organ zrobił pięć dni wcześniej.

*2. Punkt 5 dotyczy jednej liczby z ewidencji.*

Punkt 5 wniosku to liczba skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przekazanych
przez urząd do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przekazanie skargi do sądu jest czynnością
kancelaryjną, odnotowywaną w ewidencji korespondencji wychodzącej; ustawa o cudzoziemcach nakazuje
ponadto prowadzenie odrębnych rejestrów spraw (art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. d, e i f). Odczytanie liczby z rejestru
nie jest wytworzeniem nowej jakości.
Podkreślam, że w piśmie z 27 sierpnia 2026 r. zawęziłem wniosek i wskazałem, że jeżeli rozdzielenie
kategorii nie jest możliwe, wystarczy jedna liczba łączna. Organ do tego zastrzeżenia w decyzji się nie
odniósł.

*3. Inne organy udostępniły dokładnie te same dane, nie kwalifikując ich jako przetworzonych.*

Ten sam wniosek skierowałem do wszystkich urzędów wojewódzkich. Do dnia wniesienia odwołania
odpowiedzi merytoryczne obejmujące żądany zakres udostępnili między innymi:

   Wojewoda Podlaski - pismem OB-II.1331.19.2026.PT z 1 września 2026 r. podał liczbę skarg na
   bezczynność wniesionych w 2026 r. (22) oraz liczbę ponagleń (136), wraz ze wskazaniem podstawy
   prawnej ich nieprzekazywania;
   Wojewoda Wielkopolski - pismem SC-XI.1331.14.2026 z 1 września 2026 r. podał liczby ponagleń za lata
   2022-2026 (1 736, 2 661, 1 634, 841 i 1 352) oraz oświadczył, że pozostawia je bez rozpatrzenia na
   podstawie art. 100d;
   Wojewoda Podkarpacki - pismem O-II.1331.14.2026 z 31 sierpnia 2026 r. podał liczby skarg i ponagleń w
   podziale na trzy rodzaje zezwoleń oraz rozbicie sposobu załatwienia ponagleń;
   Wojewoda Warmińsko-Mazurski - pismem SC-I.1331.13.2026 z 28 sierpnia 2026 r. podał liczby skarg w
   podziale na trzy rodzaje zezwoleń wraz z rozstrzygnięciami sądu;
   Wojewoda Łódzki - pismem BW-III.1331.35.2026 z 26 sierpnia 2026 r. podał liczby ponagleń i skarg rok
   po roku.

Wojewoda Wielkopolski podał liczby ponagleń przekraczające 8 000, a więc wielokrotnie wyższe niż 603
ponaglenia odnotowane przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego - i nie uznał tego za czynność
dezorganizującą pracę urzędu. Okoliczność ta nie przesądza sama przez się o wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1
u.d.i.p., ale wykazuje, że dane tego rodzaju są w praktyce odczytywalne z prowadzonych ewidencji.

*4. Decyzja nie wskazuje, której przesłanki zabrakło.*

Organ przywołał w decyzji trzy przesłanki szczególnej istotności, przyjęte w orzecznictwie (wyrok WSA w
Szczecinie II SA/Sz 976/18, za NSA I OSK 2111/13): działanie dla szerszej grupy osób, cel naprawy struktur
administracyjnych oraz realną możliwość wykorzystania informacji. Stwierdził następnie, że moje argumenty
„dowodzą istnienia interesu publicznego, jednak nie dowodzą występowania szczególnej istotności" - nie
wskazując, która z trzech przesłanek nie została spełniona i dlaczego.

Tymczasem co do każdej z nich przedstawiłem okoliczności sprawdzalne:

   krąg odbiorców - na decyzje wojewodów oczekiwało 463 487 spraw przy ustawowym terminie 60 dni
   (odpowiedź MSWiA na interpelację nr 12584); średni czas postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy u
   Wojewody Kujawsko-Pomorskiego wyniósł 464 dni w 2023 r., 517 w 2024 r., 545 w 2025 r. i 541 w 2026 r.
   (odpowiedź MSWiA na interpelację nr 18089);
   cel naprawczy - przedmiotem pytania jest to, czy ponaglenie i skarga na bezczynność, jedyne środki
   prawne przeciwko przewlekłości, działają w praktyce; Najwyższa Izba Kontroli stwierdziła nieprawidłowości
   w 60,1% zbadanych spraw legalizacyjnych (P/23/069);
   realna możliwość wykorzystania - nie deklarowana, lecz już zrealizowana: moje uwagi oparte na
   odpowiedziach organów opublikowało Rządowe Centrum Legislacji w konsultacjach projektu UD408
   (projekt nr 12412103), a 27 sierpnia 2026 r. Sekretariat Europejskiej Karty Społecznej Rady Europy
   potwierdził na piśmie przyjęcie przygotowanego przeze mnie opracowania do akt krajowych
   Rzeczypospolitej Polskiej w procedurze z art. 22 Karty.

Orzecznictwo, na które powołuje się organ, wymaga „obiektywnych i autentycznych, a nie tylko potencjalnych
możliwości posłużenia się informacją". Dokument organu międzynarodowego potwierdzający włączenie
opracowania do akt krajowych oraz publikacja w rządowym procesie legislacyjnym są dowodem możliwości
zrealizowanej, a nie potencjalnej. Decyzja nie wyjaśnia, dlaczego uznano je za niewystarczające.
*5. Wniosek końcowy.*

Organ policzył ponaglenia, opisał sposób ich załatwiania i wskazał jego podstawę prawną - a następnie
odmówił udostępnienia tego samego w formie, o którą wnoszono. Pozostała część żądania sprowadza się do
jednej liczby odczytywanej z ewidencji. W tym stanie rzeczy przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie
zachodzi, a gdyby organ odwoławczy uznał inaczej - szczególna istotność dla interesu publicznego została
wykazana okolicznościami możliwymi do zweryfikowania.

Wnoszę jak na wstępie.

[imię i nazwisko usunięte]
