# Wojewoda Lubuski | SO-IV.1331.14.2026.ESzo | 12.10.2026
# Decyzja odmowna w zakresie pkt 1, 2 i 4: kopie pism Szefa UdSC o art. 100c-100d i dokumentów dotyczących ponagleń (wniosek z 27.08.2026).
# źródło tekstu: warstwa tekstowa oryginału
# dokument: https://glos-migranta.eu/dokumenty/lubuski-so-iv-1331-14-2026-2026-10-12-decyzja.pdf

WOJEWODA LUBUSKI

                                                                    Gorzów Wlkp., 12 października 2026 r.

SO-IV.1331.14.2026.ESzo

Decyzja
Na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o
dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej u.d.i.p. oraz art. 104
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z
2025 r. poz. 1691) – dalej k.p.a, po rozpatrzeniu wniosku pana [wnioskodawca]
dotyczącego udostępnienia informacji publicznej,

odmawiam
udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w punkcie
1, 2 i 4 jego wniosku

Uzasadnienie
Wnioskiem z 27 sierpnia 2026r. pan [wnioskodawca] wystąpił do Wojewody Lubuskiego z
wnioskiem u udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii następujących
dokumentów:
1. pism Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skierowanych do wydziału właściwego do
spraw cudzoziemców tutejszego Urzędu, dotyczących stosowania art. 100c lub art. 100d
ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem
zbrojnym na terytorium tego państwa albo postępowania z ponagleniami wnoszonymi w
sprawach legalizacji pobytu - w szczególności pism o znakach DPM.0738.29.2022,
DPM.0738.49.2022, DPM.0738.77.2022 oraz DPM.0738.81.2022, o ile znajdują się w
posiadaniu Urzędu;
2. innych pism, wytycznych, instrukcji, komunikatów lub pism okólnych organu
nadrzędnego dotyczących tego samego przedmiotu, wydanych w latach 2022-2026,
jeżeli takie do Urzędu wpłynęły;
3. wewnętrznych dokumentów Urzędu (instrukcji, zarządzeń, wytycznych, procedur,
wzorów pism) określających sposób postępowania z ponagleniami wnoszonymi w
sprawach o udzielenie zezwolenia na pobyt, jeżeli takie zostały wydane;
4. w razie nieposiadania któregokolwiek z dokumentów wskazanych w punkcie 1 - zwięzłej
informacji o tym, że dany dokument nie wpłynął do Urzędu.
Po dokonaniu analizy przedmiotowego wniosku wojewoda, pismem z dnia 9 września
2026r. przekazał wnioskodawcy informacje w zakresie pkt 3, natomiast w zakresie
pozostałych punktów wskazał, iż żądane informacje mają charakter informacji publicznej
przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o
dostępie do informacji publicznej oraz wezwał do wykazania szczególnej istotności dla
interesu publicznego w jej uzyskaniu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W
tym samym dniu wnioskodawca odpowiedział na wezwanie, uznając że uzyskał
odpowiedź na punkt 3 wniosku, natomiast co do pozostałych punktów doprecyzował je w
następujący sposób:
Punkt 1 nie wymaga przeglądu teczki 6156 - wskazuje dokumenty po znaku: DPM.
0738.29.2022, DPM.0738.49.2022 (15 czerwca 2022 r.), DPM.0738.77.2022 i DPM.
0738.81.2022 (9 listopada 2022 r.), a w granicach tego samego punktu także pismo DPM.
0738.24.2022 z 5 kwietnia 2022 r., sygnalizujące nowelizację wprowadzającą art. 100c,
powołane w piśmie DPM.0738.29.2022. To zbiór zamknięty, wyznaczony numerami
dokumentów, a nie kryterium wymagającym oceny; odszukanie pisma po znaku jest
Lubuski Urząd Wojewódzki w Gorzowie Wielkopolskim

ul. Jagiellończyka 8   tel.: (95) 7851 851   urzad.wojewodzki@lubuskie.uw.gov.pl
66-400 Gorzów Wlkp.                          www.lubuskie.uw.gov.pl                NIP: 599-24-62-314
wyszukaniem dokumentu, nie wytworzeniem informacji. Punkt 4 dotyczy wyłącznie tych
pism: jeżeli któregoś Urząd nie posiada, wystarczy zdanie, że nie wpłynęło.
Punkt 2 zawężam w czasie do pism Urzędu do Spraw Cudzoziemców dotyczących art.
100d albo postępowania z ponagleniami w sprawach objętych tym przepisem, które
wpłynęły od 1 stycznia 2023 r., to jest od dnia wejścia w życie art. 100d (Dz.U. 2023 poz.
185).
Wcześniejszy okres pokrywa punkt 1: spośród czterech pism, których treść znam, trzy
dotyczą art. 100c, a czwarte postępowania uproszczonego przy wpisie zaproszenia do
ewidencji i zapowiada dodanie art. 37 § 3a Kodeksu postępowania administracyjnego;
żadne nie dotyczy art. 100d, bo przepisu jeszcze nie było. Po zawężeniu punkt 2 to
korespondencja od jednego nadawcy, w jednym przedmiocie, z niespełna trzech lat - nie
przegląd całej teczki.
Uzasadniając szczególną istotność dla interesu publicznego wskazał, iż żądane pisma
dotyczą podstawy praktyki pozostawiania ponagleń bez rozpoznania oraz wskazując
podstawę działania administracji. Dodatkowo wskazuje, iż jego uwagi opublikowało
Rządowe Centrum Legislacji, jak również wpłynęły do Sekretariatu Europejskiej Karty
Społecznej Rady Europy oraz przekazuje je Rzecznikowi Praw Obywatelskich, NIK i
parlamentarzystom.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia
do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim
zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast art. 16 ust.
1 u.d.i.p. określa, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze
decyzji.
Dokonując analizy przedmiotowego wniosku organ rozważył więc, iż żądana przez
wnioskodawcę informacja posiada charakter informacji przetworzonej, zatem miał
obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki
szczególnej istotności dla interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu
publicznego jest pojęciem niedookreślonym, odnosi się do spraw związanych z
funkcjonowaniem państwa i innych podmiotów publicznych jako prawnej całości. W
orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym
informacją przetworzoną jest nie tylko informacja wymagającą opracowania
analitycznego, lecz także taka, której przygotowanie wymaga dokonania zestawień,
selekcji, agregacji i porównania danych według kryteriów wskazanych przez
wnioskodawcę, jeżeli informacja ta nie istnieje w żądanej postaci. W judykaturze
akcentuje się również, że nawet suma informacji prostych może stanowić informację
przetworzoną, jeżeli jej przygotowanie wymaga znacznego nakładu pracy,
zaangażowania wielu pracowników, analizy rozproszonych danych oraz podjęcia działań
organizacyjnych wpływających na normalny tok realizacji ustawowych zadań organu.
Pan [wnioskodawca] wniósł o udostępnienie kopii dokumentacji, która jest w jego posiadaniu (w
zakresie pkt 1) oraz wszystkich innych pism przesłanych od stycznia 2023r., które wpłynęły
do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w zakresie art. 100d (pkt 2 wniosku). W uzupełnieniu
wniosku stwierdził, iż wnosi o kopię z akt tego Urzędu, nie o samo potwierdzenie – kopia
pokazuje, czy i w jakiej wersji dokument do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego dotarł,
czego z egzemplarza innego organu ustalić się nie da. W pierwszej kolejności wskazać
należy, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w rozdzielniku każdego pisma wskazuje
krąg jego odbiorców, a tym samym argument jakoby nie było możliwe ustalenie czy
pismo przekazano do LUW jest chybiony. Dodatkowo wnioskodawca z jednej strony jest
zainteresowany treścią pism, z drugiej natomiast wskazuje, iż istotne dla niego jest czy
korespondencja do urzędu wpłynęła. Wskazuje, iż chce poznać podstawę praktyki
administracyjnej, a po jej uzyskaniu – odp. na pkt 3 niniejszego wniosku, neguje ją
próbując poniekąd wykazać, iż organ nie tyle działa na podstawie przepisów, co na
podstawie wytycznych organu wyższego stopnia. W tym miejscu istotne jest aby
podkreślić, iż zasada dwuinstancyjności postępowania stanowi podstawę funkcjonowania
postępowań administracyjnych.
                                                                                               2
Zakres danych żądanych w ramach pkt 2 nie dotyczy wyłącznie kilku pism, gdyż w
ramach teczki jrwa, w której rejestrowane są pisma przekazywane przez Urząd do Spraw
Cudzoziemców w latach 2023 – 2026 zarejestrowano łącznie 2293 sprawy, z których część
dotyczyła pism z Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Dodatkowo pisma z organu II instancji
często są wielowątkowe i aby możliwe było prawidłowe udostępnienie danych konieczne
byłoby odnalezienie wszystkich pism UdSC, następnie ponowne zapoznanie się z nimi i
dopiero po tej czynności wyodrębnienie właściwych pism.
Odnosząc się do wskazanych argumentów przemawiających za uznaniem szczególnej
istotności dla interesu publicznego, Wojewoda Lubuski uznał, iż wnioskodawca nie
uzasadnił go w sposób umożlwiający udostępnienie informacji przetworzonej.
Wnioskodawca przedstawił listę swoich dotychczasowych aktywności społecznych, co
stanowi oświadczenie, a nie dowód na istnienie realnego, obiektywnego i funkcjonalnego
związku pomiędzy żądanymi informacjami a korzyścią dla społeczeństwa. W państwie
prawa interes publiczny wymaga, aby ograniczone zasoby kadrowe urzędu były w
pierwszej kolejności kierowane do sprawnego i terminowego załatwiania spraw obywateli
i cudzoziemców (wydawania decyzji administracyjnych, obsługi kolejki), a nie do
tworzenia skomplikowanych i unikalnych analiz na potrzeby zewnętrznych opracowań
eksperckich.
Aktywność ekspercka wnioskodawcy, choć społecznie pożyteczna, w świetle prawa
stanowi jego indywidualną działalność badawczą. Przerzucanie kosztów i olbrzymiego
wysiłku organizacyjnego związanego z przetworzeniem danych na urząd – w celu
ułatwienia wnioskodawcy prowadzenia jego prywatnych analiz (nawet jeśli są one
wysyłane do MSWiA czy Rady Europy) – nie leży w interesie publicznym. Interes publiczny
wymaga, aby zasoby urzędu były kierowane do realizacji jego podstawowych zadań
ustawowych, a nie do tworzenia dedykowanych zestawień na potrzeby zewnętrznych
podmiotów. Równocześnie zapoznając się z treściami zawartymi na stronie glos-
migranta.eu nie odnaleziono żadnych opracowań z zakresu dotyczącego legalizacji
pobytu, natomiast znajdują się tam treści związane z protestami cudzoziemców w Polsce
oraz poradniki jak złożyć ponaglenie i skargę.
W ocenie organu, okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają również odniesienie się do
konstrukcji nadużycia prawa do informacji publicznej, wypracowanej w doktrynie
i orzecznictwie sądów administracyjnych. W judykaturze wskazuje się, że nadużycie prawa
do informacji publicznej może polegać m.in. na wykorzystywaniu instrumentów
przewidzianych ustawą w sposób prowadzący do dezorganizacji pracy organów
administracji, nadmiernego angażowania ich zasobów kadrowych i organizacyjnych albo
wykorzystywania prawa do informacji dla realizacji celów prywatnych, gospodarczych lub
związanych z prowadzeniem indywidualnych sporów prawnych, a nie dla realizacji
konstytucyjnej zasady transparentności życia publicznego (por. wyrok WSA w Krakowie z
dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 481/19).
Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z
tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest
zapewnienie przejrzystości działania państwa, jego struktur oraz kontrola legalności
działania organów władzy publicznej. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej
nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci
pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych
niż wymienione w ustawie (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK
1601/15).
Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien pozostawać w racjonalnej proporcji
do możliwości organizacyjnych podmiotów zobowiązanych. Nadużywanie prawa do
informacji publicznej może bowiem prowadzić do ograniczenia dostępu do informacji dla
innych podmiotów oraz zakłócać prawidłowe funkcjonowanie urzędu poprzez
konieczność angażowania znacznych zasobów kadrowych do realizacji szczególnie
rozbudowanych i czasochłonnych żądań informacyjnych.

                                                                                      3
W niniejszej sprawie zakres wniosku, jego wielowątkowy charakter, konieczność ręcznej
analizy znacznej liczby akt spraw tylko w celu potwierdzenia wnioskodawcy, że dokument,
którego treść jest w jego posiadaniu, wpłynął do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego
wiązałaby się z nieproporcjonalnym zaangażowaniem środków organizacyjnych organu
kosztem realizacji jego podstawowych ustawowych obowiązków.
Wojewoda Lubuski nie posiada wiedzy na temat systemów kancelaryjnych będących w
posiadaniu innych wojewodów, które pozwalają uzyskać żądane przez wnioskodawcę
informację jako informacja prosta. Wojewoda Lubuski takiego systemu nie posiada.
W konsekwencji, przy uwzględnieniu zakresu czynności koniecznych do przygotowania
żądanej informacji oraz niewykazania przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest
szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy
o dostępie do informacji publicznej, brak jest podstaw do udostępnienia żądanej
informacji w zakresie objętym wnioskiem.
Stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej uzasadnienie
decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje
osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.
W toku niniejszego postępowania nie zostało zajęte odrębne stanowisko przez osobę inną
niż organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądów
administracyjnych, przez „zajęcie stanowiska” w rozumieniu art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy
należy rozumieć stanowisko podmiotu innego niż organ wydający decyzję, mające istotne
znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1860/14).
Wobec niespełnienia przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, orzeczono jak
w sentencji.

Pouczenie
Od niniejszej decyzji służy stronom prawo wniesienia odwołania do Ministra Spraw
Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem Wojewody Lubuskiego,
w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia (art. 127 i art. 129 Kpa).
Przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do
wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję
(art. 127a Kpa). Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o
zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania występowania przez ostatnią ze stron
postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna.



                                             z up. Wojewody Lubuskiego

                                                 Paweł Klimczak
                                                     Dyrektor
                                                 Wydziału Spraw
                                           Obywatelskich i Cudzoziemców

Otrzymują:
   1. Pan [wnioskodawca]
      [ADE wnioskodawcy]
   2. a/a




                                                                                        4
