# Wojewoda Małopolski | SC-I.1331.1.11/.12/.14/.16/.17/.18.2026 | 13.10.2026
# Decyzja odmowna zbiorcza dla sześciu wniosków (sygnatury SC-I.1331.1.11-1.18.2026): kopie raportów końcowych FAMI, formularze wskaźników i pozostałe żądania.
# źródło tekstu: warstwa tekstowa oryginału
# dokument: https://glos-migranta.eu/dokumenty/malopolski-sc-i-1331-1-11-12-14-16-17-18-2026-2026-10-13-decyzja.pdf

                                                              Kraków, 13 października 2026 r.


          WOJEWODA
          MAŁOPOLSKI
  Dotyczy spraw o sygnaturach:
  SC-I.1331.1.11.2026
  SC-I.1331.1.12.2026
  SC-I.1331.1.14.2026
  SC-I.1331.1.16.2026
  SC-I.1331.1.17.2026
  SC-I.1331.1.18.2026

                                               DECYZJA

       Na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września
2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej u.d.i.p. oraz art.
104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej k.p.a, po rozpatrzeniu wniosku pana [wnioskodawca] o
udostępnienie informacji publicznej,

                                   postanawia się
       odmówić udostępnienie informacji publicznej, w następującym zakresie:

   1. Pierwszy wniosek zarejestrowany pod sygnaturą SC-I.1331.1.11.2026 dotyczył
      udostępnienia informacji z zakresu: kopi raportów końcowych (część merytoryczna)
      oraz formularzy wskaźników, w postaci w jakiej zostały złożone, dla każdego z
      wymienionych we wniosków projektów FAMI: (nr 17/7-2017/OG-FAMI oraz 15/10-
      2019/OG-FAMI, a także projektu wskazanego we wniosku jako FAMI.02.01-IZ.00-
      0001/24), które zostały zakończone wraz z informacją o kwocie wydatków
      kwalifikowanych rozliczonych w piśmie zatwierdzających raport końcowy; kopi
      ostatniego złożonego raportu okresowego albo wniosku o płatność (w części
      dotyczącej wskaźników), zawierające wartości wskaźników, dla projektu FAMI.02.01-
      IZ.00-0001/24, będącego w trakcie realizacji; informacji dotyczących wykazu
      systemów informatycznych i kosztów ich utrzymania – w zakresie wynikających z
      istniejących dokumentów;
   2. Drugi wniosek zarejestrowany pod sygnaturą SC-I.1331.1.12.2026 dotyczący
      udostępnienia informacji z zakresu: liczby i sposobu obsługi wniosków o
      przyspieszenie postępowania poza art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego
      (dalej kpa), wraz z kryteriami i zasadami ich rozpoznawania; liczby skarg na
      bezczynność/przewlekłość przekazanych do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego
      oraz – w zakresie posiadanej wiedzy – wyników tych spraw i informacji o sankcjach
      finansowych;
   3. Trzeci wniosek zarejestrowany pod sygnaturą SC-I.1331.1.14.2026 dotyczący
      udostępnienia informacji z zakresu: liczby skarg przekazanych do Wojewódzkiego


            31-547 Kraków, ul. Przy Rondzie 6 * tel. 12 210 20 20 * fax 12 39 21 354, ePUAP: /ag9300lhke/skrytka
                                  Adres e-Doręczeń: AE:PL-63706-53716-FRDUR-17
                        Zachęcamy do kierowania korespondencji za pośrednictwem eDoręczeń,
                      więcej informacji na stronie internetowej https://www.malopolska.uw.gov.pl
      Sądu Administracyjnego w Krakowie w latach 2024 i 2025 oraz od 1 stycznia 2026 r.
      do dnia sporządzenia odpowiedzi;
   4. Czwarty wniosek zarejestrowany pod sygnaturą SC-I.1331.1.16.2026 dotyczący
      udostępnienia informacji z zakresu: kopi pism wskazanych pod znakiem:
      DPM.0738.29.2022, DPM.0738.49.2022, DPM.0738.77.2022 i DPM.0738.81.2022;
      kopi pism od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dotyczących art. 100d albo
      postępowań z ponagleniami w sprawach objętych tym przepisem, które wpłynęły do
      Urzędu od 1 stycznia 2023 r.;
   5. Piąty wniosek zarejestrowany pod sygnaturą SC-I.1331.1.17.2026 dotyczący
      udostępnienia informacji z zakresu: dokumentu (pism lub wiadomości), których
      powierzono Małopolskiemu Urzędowi Wojewódzkiemu przewodnictwo nad zespołem
      analizującym MOS 2.0; informacji/dokumentu dotyczącego składu Zespołu, w
      szczególności instytucji uczestniczących i funkcji; kopi istniejących protokołów, notatek
      lub sprawozdań z posiedzeń Zespołu oraz informacji o terminach posiedzeń; kopi
      istniejących rekomendacji, wniosków i propozycji modyfikacji procesowych lub
      informatycznych, w tym dokumentów dotyczących ryzyka i działań naprawczych;
      analogicznych istniejących dokumentów podzespołu roboczego; kopi harmonogramu
      prac Zespołu i informacji o przewidzianym terminie przedstawienia wyników;
   6. Szósty wniosek zarejestrowany pod sygnaturą SC-I.1331.1.18.2026 dotyczący
      udostępnienia informacji z zakresu: raporty końcowe z realizacji projektów, a w
      przypadku projektów niezakończonych – ostatnie raporty okresowe; formularze
      wskaźników zawierające wartości bazowe, docelowe i osiągnięte; zestawienia
      wydatków faktycznie rozliczonych i zatwierdzonych przez Organ Delegowany MSWiA,
      z podziałem na projekty i wskazaniem udziału środków UE; wykazu systemów
      informatycznych i narzędzi obsługi cudzoziemców finansowanych w ramach projektów,
      wraz z kosztami zakupu lub wdrożenia oraz utrzymania po zakończeniu projektu;
      systemów przekazanych nieodpłatnie przez inne urzędy – wskazanie systemu i urzędu
      przekazującego; informacji, czy upłynął okres przechowywania dokumentacji któregoś
      z projektów, a jeśli tak – wskazanie projektu.
                                        Uzasadnienie
        Wnioskodawca skierował do Wojewody Małopolskiego sześć wniosków o
udostępnienie informacji publicznej, z których: pierwszy wniosek został złożony w dniu
13 sierpnia 2026 r., drugi w dniu 15 sierpnia 2026 r., trzeci wniosek w dniu 18 sierpnia 2026 r.,
natomiast kolejne trzy wnioski zostały złożone w dniu 27 sierpnia 2026 r. Wnioski te dotyczyły
różnych aspektów funkcjonowania Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Spraw
Cudzoziemców w Krakowie, związanych przede wszystkim z realizacją zadań z zakresu
obsługi cudzoziemców i prowadzonych postępowań w sprawach legalizacji ich pobytu,
rozpatrywania ponagleń i skarg na bezczynność lub przewlekłości postępowań, stosowania
przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na
terytorium tego państwa, realizacji projektów finansowanych ze środków Funduszu Azylu,
Migracji i Integracji (FAMI), wykorzystanie systemów obsługi prowadzonych postępowań, a
także prac związanych z systemem MOS. 2.0. Strona wnioskująca zwróciła się o
udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej w szczególności w formie PDF.
        Wojewoda Małopolski stwierdził, że przedmiot żądania objęty wnioskiem stanowi
informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie to objęte jest w szczególności
informację dotyczące działalności podmiotów wykonujące działania publiczne, sposobu
realizacji zadań, gospodarowania środkami publicznymi oraz innymi kwestiami. Mając na
uwadze zakres żądanych informacji oraz ich przedmiot, obejmujących dane dotyczące


                                                                                               2
wskazane we wniosku, ustalono, iż żądane informacje odnoszą się do dzielności podmiotu
zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji stwierdzono, że dane
informacje mieszczą się w zakresie informacji podlegających udostępnieniu na podstawie art.
4 ust. 1 oraz 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, e, f tej ustawy.
        W związku z charakterem wnioskowanych danych należy podkreślić, że przedmiotowy
wniosek nie odnosi się do udostępnienia informacji już istniejących, gotowych zestawień ani
danych możliwych do prostego wygenerowania z wykorzystywanych przez urząd systemów
teleinformatycznych. Realizacja wniosku wymaga bowiem uprzedniego dokonania szeregu
czynności o charakterze analitycznym, ewidencyjnym i organizacyjnym. Przygotowanie
żądania informacji wymaga wieloetapowego procesu opracowania, obejmujących pozyskanie
danych z różnych obszarów działalności urzędu, ich wzajemne powiązanie oraz dokonanie
stosownych analiz. Zakres żądanych informacji obejmuje bowiem dane statystyczne
dotyczące prowadzonych postępowań, w tym postępowań sądowych oraz również informacje
odnoszących się do kwestii kadrowych i organizacyjnych.
        W związku z zakwalifikowaniem części żądanych informacji jako informacji
przetworzonych, Organ działając na podstawie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.,
zwrócił się do Wnioskodawcy o wykazanie, że uzyskanie tych informacji jest szczególnie
istotne dla interesu publicznego oraz w jakim celu miałoby służyć uzyskanie danych, oraz czy
pozyskane dane mogą mieć rzeczywisty wpływ na usprawnienie lub poprawę realizacji zadań
wykonywanych przez tutejszy podmiot. Wezwania w tym przedmiocie zostały skierowane do
Wnioskodawcy pismem z dnia 25 września 2026 r. dla spraw o sygnaturze:
SC-I.1331.1.11.2026, SC-I.1331.1.12.2026, SC-I.1331.1.14.2026, natomiast dla spraw o
numerze: SC-I.1331.1.16.2026, SC-I.1331.1.17.2026, SC-I.1331.1.18.2026 zostały wysłane
wezwania w dniu 8 września 2026 r. Przedmiotowe wezwania dotyczyły wykazania
szczególnego istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanych
informacji przetworzonych. Wnioskodawca pismami z dnia 8 września 2026 r. oraz z dnia 25
września 2026 r. odniósł się do wszystkich sześciu skierowanych do niego wezwań,
przedstawiając swoje stanowisko w zakresie istnienia szczególnie istotnego interesu
publicznego.
        Jednocześnie, z uwagi na zakres żądanych informacji, konieczności dokonania analizy
poszczególnych wniosków oraz ustalenia, czy ich realizacja wymaga wytworzenia informacji
przetworzonej, Organ zawiadomił Wnioskodawcę o przedłużeniu terminu rozpatrzenia spraw.
Zawiadomienie te zostały skierowane pismami z dnia 20 sierpnia 2026 r. dla spraw o
sygnaturach: SC-I.1331.1.11.2026, SC-I.1331.1.12.2026 oraz SC-I.1331.1.14.2026.
Jednocześnie dla spraw o numerze SC-I.1331.1.16.2026, SC-I.1331.1.17.2026, SC-
I.1331.1.18.2026 zawiadomienia zostały wysłane w dniu 8 września 2026 r.
        Wojewoda Małopolski, w wyniku rozpatrzenia wniosków stwierdza, co następuje:
podstawowym warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest
zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, a mianowicie kryterium
„podmiotowego”, czyli od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium „przedmiotowego”,
czyli czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi. W
rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kryterium podmiotowe jest spełnione.
Wojewoda Małopolski niewątpliwie jest organem przewidzianym w ustawie o dostępie do
informacji publicznej jako organ władzy publicznej w świetle jej art. 4 ust. 1 pkt 1.
       Złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na
podmiot obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności
powinien on stwierdzić, czy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdują

                                                                                            3
zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien
ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa
w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy.
       Pojęcie „informacji publicznej” ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W
myśl tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a
w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że
informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość
wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do
innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań
władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym, lub mieniem Skarbu Państwa.
Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o
określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje
publiczne odnoszą się do pewnych danych.
        O zakwalifikowaniu zatem określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu
w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, a
więc treść i charakter informacji. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego
rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu
niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne.
        W przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
zostały zawarte przesłanki negatywne, uniemożliwiające udostępnienie informacji publicznej.
Jedna z nich została wymieniona w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo
do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym
uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla
interesu publicznego. A contrario należy stwierdzić, że w przypadku informacji przetworzonej,
jej udostępnienie nie jest możliwe w szerszym zakresie niż jest to szczególnie istotne dla
interesu publicznego. Co więcej, treść tego przepisu wskazuje, że jeżeli nawet w danej sprawie
udzielenie informacji publicznej mogłoby mieć wpływ dla interesu publicznego, to jednak
w dalszym ciągu pozostawałoby do wykazania, że takie działanie ma szczególnie istotne
znaczenie dla takiego interesu. Należy zatem przyjąć, że udzielenie informacji publicznej
przetworzonej ma charakter wyjątkowy i w związku z tym może nastąpić jedynie w szczególnie
uzasadnionych przypadkach.
      Pojęcie „informacji przetworzonej” doczekało się wykładni w licznych orzeczeniach
sądów administracyjnych. Szczegółową analizę i podsumowanie rozważań nad znaczeniem
tego pojęcia zawiera uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 915/16.
       Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w nim, co następuje, cyt.:
       Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która:
             w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym
   wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie
   przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych
   i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30
   września 2015 r., I OSK 1746/14);
           jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego
   wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w
   stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem
   wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem


                                                                                                  4
   informacja przygotowywana „specjalnie” dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego
   kryteriów, której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym,
   podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia
   (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej
   ilości dokumentów – „informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy
   o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania
   posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej
   jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający
   zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą
   prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i
   angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu
   zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona
   w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu
   organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku
   wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie
   informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., I OSK 140/14; z
   dnia 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK
   792/11, LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z dnia
   17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369).
        Orzecznictwo sądów administracyjnych odnośnie pojęcia „informacji przetworzonej”
jest od lat utrwalone. Dla przykładu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia
26 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 1034/21, stwierdził, cyt.: Wskazać należy, że zgodnie
z językową definicją „przetworzenie” oznacza przekształcenie czegoś twórczo i
przeobrażenie (Uniwersalny Słownik języka Polskiego red. S. Dubisz, tom P-Ś, Warszawa
2008, s. 751). W potocznym rozumieniu przetworzenie oznacza zatem stworzenie czegoś
nowego z już istniejących elementów. Za językowym znaczeniem „przetworzenia” podąża
orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że co prawda
„informacja publiczna przetworzona” nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej
definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które
co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych,
ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków
osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności.
Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji
działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego
posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech nowej informacji. Uzyskanie żądanych
przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego
przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej
informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych
informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory
mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych
w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym
również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem
wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych
pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z
dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14 oraz z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt
431/17). Natomiast Trybunał Konstytucyjny obradujący w składzie, którego konstytucyjność
nie budzi wątpliwości, w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14 podniósł, że
„proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji
publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu


                                                                                               5
kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej
informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością
wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego” (OTK-A
2019/5). W istocie zatem przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polega na
stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co
dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu
powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei
powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami
nieistniejącymi w chwili złożenia wniosku. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można
zatem przyjąć, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia tylko wtedy, gdy nowe
dane są tworzone niejako „od zera” bez wykorzystania informacji znajdujących się
w posiadaniu podmiotu zobowiązanego.
       W związku z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej skierowanych do
Wojewody Małopolskiego informuje, że wnioski zostały rozpatrzone w części poprzez
udostępnienie informacji publicznej, natomiast w pozostałym zakresie podlegają
rozstrzygnięciu w drodze decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
      Odnosząc się do pytania dotyczącego, czy Urząd mierzy wpływ wdrożonych
       systemów informatycznych na średni czas prowadzonych postępowań
       legalizacyjnych, uprzejmie wyjaśniam, że tutejszy Organ nie prowadzi pomiarów ani
       analiz pozwalających na określenie wpływu wdrożonych systemów na średni czas
       prowadzonych postępowań. W związku z powyższym Organ nie dysponuje również
       wynikami takich pomiarów, które mogłyby zostać udostępnione.
      W zakresie informacji dotyczących liczby ponagleń, o których mowa w art. 37
       Kodeksu postępowań administracyjnych, w sprawach pobytowych za wskazanie we
       wniosku okresu, informuje, że tutejszy Organ nie prowadzi ewidencji ani zestawień
       pozwalających na przedstawienie danych w żądanym zakresie. Jednocześnie
       wskazać należy, że zgodnie z art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o
       pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego
       państwa, w okresie wskazanych w tym przepisie bieg terminów na załatwienie
       określonych spraw dotyczących cudzoziemców prowadzonych przez Wojewodę nie
       rozpoczyna się, a rozpoczęte ulegają zawieszeniu. Ponadto zgodnie z art. 100d ust.
       pkt. 1 tej ustawy, w tym okresie nie stosuje się przepisów o bezczynności organu. W
       konsekwencji ponaglenia w sprawach objętych zakresami art. 100d nie są
       przekazywane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w trybie właściwym dla
       ponagleń.
      W przedmiocie zapytania dotyczącego sposobu załatwiania ponagleń wraz z
       podstawą prawną i ewentualnym wzorem odpowiedzi wskazuje, że tutejszy Urząd
       nie prowadzi odrębnej procedury przewidującej udzielanie odpowiedzi na ponaglenie
       w formie określonego, sformalizowanego wzoru pisma.
      W części dotyczące „art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy: Czy urząd
       przyjmuje, że art. 100d w związku z konfliktem na terytorium tego państwa wyłącza
       albo zawiesza rozpoznawanie tych ponagleń w tych sprawach”, informuje, że
       tutejszy organ stosuje rozwiązanie polegające na zawieszeniu biegu terminów na
       załatwieniu spraw objętych tymi przepisami.
      W odpowiedzi na pytanie dotyczące o „ informację czy Urząd przekazuje ponaglenia
       do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców” należy wskazać, że tutejszy Urząd nie
       przekazuje ponagleń do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgodnie z
       wcześniejszymi wyjaśnieniami.


                                                                                              6
      Natomiast w zakresie do pytania o „informację, czy Urząd prowadzi ścieżkę
       rozpatrywania próśb o przyspieszenie i czy stosuje spisane kryteria; odpowiedzi”,
       wyjaśniam, że Małopolski Urząd Wojewódzki Wydział Spraw Cudzoziemców nie
       prowadzi odrębnej, sformalizowanej ścieżki rozpatrywania próśb o przyspieszenie
       postępowań oraz nie stosuje w tym zakresie określonych spisanych kryteriów. Każda
       sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności
       przedstawionych przez stronę oraz całokształtu okoliczności danej sprawy.
      W odniesieniu do żądania obejmujące zagadnienia o „dokumenty wewnętrzne
       Urzędu: istniejące instrukcje, zarządzenia, wytyczne, procedury lub wzory pism
       określające sposobu postępowania z ponagleniami w sprawach o udzielnie
       zezwolenia na pobyt, jeżeli takie dokumenty zostały sporządzone” wskazuje, że
       Urząd nie posiada odrębnych instrukcji, zarządzeń, wytycznych, procedur ani
       wzorów pism określających sposób postępowania z ponagleniami w sprawach o
       udzielenie zezwalania na pobyt na terytorium RP.
      W odpowiedzi na pytanie dotyczące o „informację czy Urząd co do zasady powołuje
       art. 100d w odpowiedziach na skargi” należy wskazać, że urząd rozpatruje każdą
       skargę indywidualnie, z uwzględnieniem jej treści oraz okoliczności konkretnej
       sprawy. Udzielając odpowiedzi na skargę Organ odnosi się bezpośrednio do
       podniesionych zarzutów i przedstawionych okoliczności. W zależności od podmiotu
       skargi oraz jej treści, w udzielanej odpowiedzi Urząd może również odwoływać się
       do art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w
       związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, jeżeli przepis ten ma
       zastosowanie do okoliczności danej sprawy. Nie jest to jednak zasada stosowana
       automatycznie w każdej odpowiedzi na skargę, lecz kwestia każdorazowo oceniana
       indywidualnie.
      Natomiast w zakresie pytania o „wzór pisma: jeżeli urząd posługuje się wzorem,
       szablonem albo utrwaloną formą odpowiedzi na skargę w tej kategorii spraw –
       udostępnienie jego treści” należy wyjaśnić, że urząd nie posiada odrębnego,
       ujednoliconego wzoru ani szablonu pisma wykorzystywanego do udzielania
       odpowiedzi na skargi. Treść odpowiedzi jest każdorazowo opracowywana
       indywidulanie, z uwzględnieniem przedmiotu skargi.
   Jednocześnie, w zakresie pozostałej części przedmiotowych wniosków objętych
   żądaniem, w których udostępnienie wymaga przetworzenia informacji publicznej, organ
   odmawia ich udostępnienia. Uzasadnienie odmowy w tym zakresie przedstawiono
   poniżej.
        Pierwszym z analizowanych wniosków oznaczonych sygnaturą SC-I.1331.1.11.2026
Organ ustalił, że żądanie obejmuje udostępnienie informacji dotyczących realizacji
projektów finansowych ze środków Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI), w tym w
szczególności danych odnoszących się do rozliczeń finansowych, poniesionych kosztów,
wykorzystywanych systemów informatycznych i narzędzi służących obsłudze
cudzoziemców, kosztów ich utrzymania, a także osiągniętych wskaźników produktu i
rezultatu oraz informacji zawartych w sprawozdaniach końcowych. W toku rozpatrywania
wniosku Organ uwzględnił również późniejsze stanowisko Wnioskodawcy, w których
doprecyzował on zakres oczekiwanych informacji, wskazując, że zależy mu na uzyskaniu
danych i dokumentów już istniejących, zgromadzonych w dokumentacji, rejestrach i
pomiarach Urzędu, a nie na tworzeniu przez Organ nowych zestawień lub analiz.
Wnioskodawca wskazał ponadto, że w odniesieniu do systemów informatycznych istotne
jest dla niego ustalenie, czy Urząd dokonuje pomiaru ich wpływu na średni czas


                                                                                           7
prowadzenia postępowań legalizacyjnych, a jeżeli takie pomiary są prowadzone –
udostępnienie istniejących danych.
       Po przeprowadzeniu analizy zakresu wniosku zgodnie z jego brzmieniem, z
uwzględnieniem zarówno jego pierwotnej treści, jak i późniejszych wyjaśnień oraz w oparciu
o tę analizę ustalono, że część wnioskowanych informacji nie jest dostępna w dokumentacji
Urzędu w postaci pojedynczego gotowego dokumentu lub kompleksowego zestawienia,
które można by bezpośrednio przekazać wnioskodawcy. Dane dotyczące poszczególnych
projektów FAMI znajdują się w różnych zestawach dokumentacji projektowej, aktach i
systemach, a ich uzyskanie w zakresie i formacie oczekiwanym przez wnioskodawcę
wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia odpowiedniego wyszukiwania,
wyodrębnienia danych, ich weryfikacji oraz zestawienia.
         Przygotowanie odpowiedzi na wniosek w oczekiwanym zakresie nie sprowadza się
zatem wyłącznie do wyszukania i przekazania istniejących dokumentów. Konieczne jest
również ustalenie, które dane zawarte w poszczególnych dokumentach odpowiadają
zakresowi wniosku, sprawdzenie ich aktualności i kompletności, porównanie informacji
pochodzących z różnych źródeł, a następnie odpowiednie ich uporządkowanie. W
przypadku informacji wymagających porównania kwot umownych z faktycznie poniesionymi
i rozliczonymi wydatkami konieczne byłoby również przeprowadzenie dodatkowej analizy
danych oraz wykonanie odpowiednich obliczeń.
       Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że Organ nie traktuje samego faktu
przechowywania dokumentów w kilku lokalizacjach lub przez różne komórki organizacyjne
jako przetwarzania informacji publicznej. W tym przypadku rodzaj tych czynności zależy od
zakresu niezbędnych działań, jakie byłyby konieczne do uzyskania informacji z różnych
źródeł w formie zgodnej z wnioskiem wnioskodawcy, a w głównej mierze obejmuje to ich
pozyskanie, weryfikację, porównanie, odpowiednie zestawienie oraz przeprowadzenie
dodatkowych obliczeń i analiz.
       Po przeanalizowaniu zakresu czynności niezbędnych do przygotowania informacji
stwierdzono, że pełne zrealizowanie wniosku wymagałoby od pracowników ponad
kilkanaście dni roboczych pracy. Czas ten obejmowałby nie tylko odnalezienie dokumentacji,
ale także jej szczegółowy przegląd, weryfikację, porównanie zawartych w niej danych,
przygotowanie podsumowań, przeprowadzenie dodatkowych obliczeń oraz stworzenie
odpowiedniej metodologii. Należy również zauważyć, że pracownicy, których należałoby
wyznaczyć do wykonania tych zadań, realizują również bieżące obowiązki Urzędu, w
szczególności te związane z bezpośrednią obsługą klientów, udzielaniem informacji oraz
wsparciem w toczących się sprawach.
        Skierowanie pracowników do realizacji tak obszernego wniosku oznaczałoby istotne
ograniczenie ich udziału w bieżącej obsłudze interesantów, a w odniesieniu do części zadań
mogłoby prowadzić do czasowego wstrzymania ich wykonywania. Konsekwencją byłoby
ograniczenie dostępności pracowników, wydłużenie czasu oczekiwania na informacje i
odpowiedzi oraz utrudnienie zapewnienia bieżącej obsługi pozostałym osobom
korzystającym z usług Urzędu. Nie chodzi zatem wyłącznie o nakład pracy związany z
przygotowaniem odpowiedzi dla jednego Wnioskodawcy, lecz również o rzeczywisty wpływ
realizacji żądania na wykonywanie ustawowych zadań Urzędu.
       Organ wziął również pod uwagę argumenty wnioskodawcy dotyczące szczególnie
istotnego interesu publicznego. Strona zwróciła w szczególności uwagę na potrzebę
zapewnienia przejrzystości wydatkowania środków publicznych, możliwość oceny
efektywności finansowanych rozwiązań oraz wykorzystanie uzyskanych informacji przy


                                                                                             8
podejmowaniu decyzji dotyczących dalszego finansowania i rozwoju systemów obsługi
cudzoziemców. Wnioskodawca wskazał też, że pojedyncze informacje nie pozwalają na
ocenę związku między wydatkami a czasem trwania postępowań; w związku z tym
potrzebne są dane z kilku projektów, obejmujące różne etapy ich finansowania i realizacji.
Organ nie kwestionuje, że zagadnienia związane z prawidłowością wydatkowania środków
publicznych, efektywnością realizowanych projektów oraz funkcjonowaniem systemów
wykorzystywanych do obsługi cudzoziemców mają znaczenie z punktu widzenia interesu
publicznego. Jednak sam fakt, że określone informacje mogą być przydatne do kontroli
społecznej, oceny wydatkowania środków publicznych lub formułowania wniosków
dotyczących przyszłych działań administracji, nie przesądza jednak jeszcze o spełnieniu
przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1
ustawy o dostępie do informacji publicznej.
       W ocenie Urzędu wyjaśnienia przedstawione przez wnioskodawcę nie pozwalają w
sposób wystarczający wykazać, w jaki konkretnie sposób uzyskanie informacji
wymagających tak znacznego nakładu pracy przyczyni się do usprawnienia funkcjonowania
administracji publicznej lub umożliwi realizację konkretnego pożytku publicznego.
Wnioskodawca wskazuje przede wszystkim na powszechną możliwość zastosowania
danych do oceny skuteczności projektów oraz funkcjonowania systemów informatycznych.
Jednakże wnioskodawca nie wykazał w wystarczającym stopniu konkretnego związku
między przygotowaniem przez Urząd nowych zestawień i analiz a osiągnięciem szczególnie
istotnego celu publicznego.
       W konsekwencji Organ uznał, że w zakresie, w jakim realizacja pierwszego wniosku
wymagałaby dokonania dodatkowych czynności analitycznych, porównawczych,
obliczeniowych i opracowania danych w nowym, zbiorczym układzie, żądana informacja ma
charakter informacji publicznej przetworzonej. Jednocześnie Wnioskodawca nie wykazał, że
jej udostępnienie w takiej postaci jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec
niespełnienia przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji
publicznej, Organ odmawia udostępnienia informacji przetworzonej w tym zakresie.
         W odniesieniu do drugiego wniosku o sygnaturze: SC-I.1331.1.12.2026, Organ
ustalił, że żądanie obejmowało m.in. informacje dotyczące liczby wniosków (próśb) o
przyspieszenie rozpatrzenia sprawy, składanych poza trybem określonym w art. 37 Kodeksu
postępowania administracyjnego, zasad i kryteriów rozpoznawania takich próśb, liczby
próśb uwzględnionych oraz komórek organizacyjnych lub stanowisk odpowiedzialnych za
ich rozpatrywanie. Wnioskodawca wystąpił również z wnioskiem o udzielenie informacji na
temat liczby skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania przekazanych przez
Urząd do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
       Organ przeanalizował zakres wniosku, biorąc pod uwagę wyjaśnienia udzielone
wnioskodawcy w trakcie prowadzonej korespondencji dotyczącej możliwości
zakwalifikowania żądanych danych jako przetworzonych informacji publicznych oraz
nakładu pracy niezbędnego do ich przygotowania. W wyniku analizy stwierdzono, że w
zakresie, w jakim żądane informacje nie są zawarte w istniejących rejestrach ani gotowych
zestawieniach, ich przygotowanie wymagałoby przeprowadzenia indywidualnego
przeszukiwania akt spraw, a następnie powiązania informacji pochodzących z różnych
dokumentów i systemów.
       Żądane dane nie ograniczają się do ustalenia ogólnej liczby wniosków o udzielenie
zezwoleń na pobyt. Konieczne byłoby bowiem ustalenie, w których konkretnie sprawach
wniesiono ponaglenie, wniosek o przyspieszenie lub skargę na bezczynność albo
przewlekłość, a także ustalenie dalszego przebiegu każdej z tych spraw. Wymagałoby to w

                                                                                              9
szczególności ustalenia daty wpływu danego wystąpienia, jego rodzaju i sposobu
zakwalifikowania, sprawdzenia, czy i kiedy zostało rozpatrzone albo przekazane organowi
wyższego stopnia lub sądowi administracyjnemu, a także ustalenia dalszego wyniku sprawy.
        W odniesieniu do próśb o przyspieszenie postępowania, składanych poza trybem
art. 37 Kodeksu postępowań administracyjnych, niezbędne byłoby ponadto zidentyfikowanie
spraw, w których takie prośby zostały złożone, ustalenie sposobu ich załatwienia.
       Udzielenie informacji o skargach na bezczynność lub przewlekłość wymagałoby z
kolei zidentyfikowania spraw, w których skargi zostały wniesione i przekazane do
wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie odrębnego sprawdzenia dokumentacji
dotyczącej każdego postępowania sądowoadministracyjnego.
       Zakres czynności niezbędnych do opracowania żądanych informacji znajduje
odzwierciedlenie w liczbie spraw dotyczących pobytu rozpatrywanych przez Urząd w okresie
objętym wnioskiem. Z przedstawionego zestawienia wynika, że w latach 2022–2025 oraz w
okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2026 r. liczba spraw przyjęta do oszacowania wynosiła
łącznie 241 476. W celu pokazania przybliżonego czasu potrzebnego na przejrzenie
dokumentacji zastosowano oszacowanie, zakładając, że samo przejrzenie dokumentacji i
zweryfikowanie jednego przypadku zajmuje około 5 minut. Przy takim założeniu
sprawdzenie 241 476 spraw wymagałoby łącznie 1 207 380 minut, co odpowiada około 20
123 godzinom pracy. Przy założeniu ośmiogodzinnego dnia pracy oznacza to około 2 515
pełnych dni roboczych pracy jednej osoby.
       Przedstawione obliczenia mają charakter orientacyjny i pokazują skalę ewentualnej
pracy przy założeniu podanego, minimalnego czasu weryfikacji jednej sprawy. Nie oznacza
ono, że każda z 241 476 spraw zawierała ponaglenie, prośbę o przyspieszenie lub skargę.
Ustalenie, które sprawy rzeczywiście obejmowały takie okoliczności, stanowiłoby właśnie
jeden z zasadniczych etapów przetwarzania informacji. Ponadto szacowany czas nie
obejmuje wszystkich dodatkowych zadań, takich jak wyszukiwanie akt, zidentyfikowanie
odpowiednich dokumentów, analiza korespondencji, weryfikacja przekazania sprawy do
organu wyższego stopnia lub sądu, porównywanie dat i sprawdzenie kompletności
przygotowanego zestawienia.
       Organ podkreśla, że sam fakt, iż dokumenty dotyczące poszczególnych spraw są
przechowywane w różnych miejscach lub systemach, nie przesądza jeszcze o
przetworzonym charakterze informacji. W niniejszej sprawie o takim charakterze przesądza
jednak konieczność przeprowadzenia szerokiej, wieloetapowej analizy akt i dokumentów
źródłowych, ustalenia powiązań pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami w toku postępowań
oraz stworzenia na tej podstawie nowych zestawień statystycznych, których Urząd nie
posiada w gotowej postaci. Zakres tych czynności wykracza poza zwykłe techniczne
wyszukanie i skopiowanie istniejących dokumentów.
       Organ uwzględnił również wyjaśnienia Wnioskodawcy dotyczące celu uzyskania
informacji. Należy jednak wskazać, że udostępnienie informacji przetworzonej, stosownie
do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest możliwe w takim
zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Samo zainteresowanie
sposobem rozpoznawania ponagleń, próśb o przyspieszenie postępowań i skarg na
bezczynność, jak również możliwość wykorzystania danych do oceny terminowości
działania Urzędu, nie przesądza automatycznie o spełnieniu tej przesłanki.
       W ocenie Organu, w zakresie objętym niniejszą odmową, przedstawione przez
Wnioskodawcę argumenty nie wykazują dostatecznie konkretnego związku pomiędzy
przygotowaniem nowych, przekrojowych zestawień obejmujących wskazane kategorie

                                                                                           10
zdarzeń a realizacją celu o szczególnej doniosłości dla interesu publicznego. W
szczególności nie wykazano, w jaki konkretny sposób uzyskanie tak opracowanych danych,
wymagających wielotysięcznego nakładu godzin pracy przy założeniu opisanym powyżej,
miałoby przyczynić się do poprawy funkcjonowania administracji lub ochrony praw
określonej grupy osób w stopniu uzasadniającym wytworzenie informacji w żądanej postaci.
       Organ nie kwestionuje znaczenia społecznego zagadnień związanych z
terminowością postępowań pobytowych, prawem strony do wniesienia ponaglenia oraz
kontrolą sądowoadministracyjną działalności administracji. Okoliczności te uzasadniają
zainteresowanie informacjami o działalności Urzędu, jednak dla udostępnienia informacji
przetworzonej konieczne jest wykazanie szczególnie istotnego, a nie jedynie ogólnego
interesu publicznego. Ocena ta musi odnosić się do konkretnego zakresu informacji i skali
czynności koniecznych do jej przygotowania.
        W konsekwencji Organ uznał, że w zakresie objętym odmową żądane informacje
mają charakter informacji publicznej przetworzonej, ponieważ ich przygotowanie
wymagałoby przeprowadzenia indywidualnej analizy dokumentacji licznych postępowań,
odtworzenia przebiegu określonych zdarzeń, porównania dat, weryfikacji wyników
postępowań sądowych oraz opracowania nowych zestawień statystycznych. Jednocześnie
Wnioskodawca nie wykazał, że udostępnienie informacji w takiej postaci jest szczególnie
istotne dla interesu publicznego. Wobec niespełnienia przesłanki określonej w art. 3 ust. 1
pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Organ odmawia udostępnienia informacji
przetworzonej w opisanym zakresie.
       Kolejny wniosek zarejestrowany pod sygnaturą: SC-I.1331.1.14.2026 Wnioskodawca
zwrócił się między innymi o udzielenie informacji dotyczących skarg na bezczynność lub
przewlekłość postępowań przekazywanych przez Wojewodę do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Krakowie, praktyki powoływania art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca
2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego
państwa, w odpowiedziach na skargi, a także stosowanego w tego rodzaju sprawach wzoru,
szablonu albo utrwalonej formuły odpowiedzi.
        Urząd przeprowadził ocenę zakresu żądanych informacji, biorąc pod uwagę ich treść
oraz czynności niezbędne do przygotowania odpowiedzi. Sam fakt, że informacje dotyczą
działalności Urzędu, nie decyduje o ich prostym charakterze. Równocześnie samo istnienie
dokumentów w wielu aktach spraw nie oznacza automatycznie, że informacje te zostały już
przetworzone. Decydujące znaczenie ma to, czy Organ dysponuje gotowym rejestrem lub
dokumentem, który pozwala mu udzielić odpowiedzi bez konieczności tworzenia nowego
zestawienia, przeglądania lub oceny materiałów oryginalnych.
        Żądanie dotyczące liczby skarg przekazanych do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego obejmuje określone kategorie spraw oraz wskazane we wniosku okresy.
Jeżeli dane te nie są ujęte w jednym kompletnym rejestrze, który pozwala na bezpośrednie
ustalenie żądanej liczby, przygotowanie odpowiedzi wymaga zidentyfikowania dokumentacji
dotyczącej skarg w sprawach objętych wnioskiem, wyodrębnienia spraw z poszczególnych
okresów oraz zweryfikowania, które skargi zostały faktycznie przekazane do sądu za
pośrednictwem Wojewody. Konieczne jest przy tym odróżnienie skarg na bezczynność od
skarg na przewlekłość, spraw mieszczących się w zakresie wniosku od pozostałych spraw, a
także skarg przekazanych sądowi od pism, które nie doprowadziły do przekazania skargi.
        Z uwagi na brak rejestru, który pozwoliłby na bezpośrednie uzyskanie wymaganej
danych, przygotowanie odpowiedzi wiązałoby się z koniecznością zebrania danych z różnych
źródeł, sprawdzenia ich zgodności i wyeliminowania wszelkich powtórzeń. Nie polegałoby to

                                                                                          11
po prostu na pobraniu pojedynczej wartości z istniejącego zapisu, ale raczej na zebraniu
nowych informacji zgodnie z kryteriami określonymi przez wnioskodawcę.
       Organ uwzględnił wyjaśnienia Wnioskodawcy przedstawione w odpowiedzi na
wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Wnioskodawca wskazał,
że zamierza zbadać praktykę stosowania art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o
pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa,
sposób rozpoznawania skarg, ponagleń i próśb o przyspieszenie postępowań, a także to, czy
w okresie obowiązywania art. 100d strony postępowań dysponują skutecznym środkiem
przeciwdziałania przewlekłości Powołał się również na różnice, które odnotował w praktykach
poszczególnych Wojewodów oraz na stanowiska sądów administracyjnych dotyczące
stosowania tego przepisu.
        Wnioskodawca wyjaśnił dodatkowo, że zamierza opracować dane uzyskane z
szesnastu urzędów wojewódzkich, przytoczyć źródła konkretnych informacji oraz wykorzystać
raport w kontaktach z instytucjami publicznymi – w szczególności z Rzecznikiem Praw
Obywatelskich i Najwyższą Izbą Kontroli – a także w związku z pracami nad projektem UD408
Wnioskodawca zwrócił uwagę, że liczba skarg ma na celu pokazanie skali korzystania ze
środków prawnych, informacje dotyczące powoływania się na art. 100d mają na celu
wykazanie, w jaki sposób przepis ten jest stosowany, a wzór odpowiedzi ma na celu wykazanie
istniejącej praktyki.
       Ocena przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej
wymaga jednak ustalenia, czy szczególna istotność dla interesu publicznego została
wykazana w odniesieniu do konkretnych informacji, których przygotowanie rzeczywiście
wymaga przetworzenia. Sam zamiar porównania danych z wielu urzędów, przekazania
opracowania instytucjom publicznym lub wykorzystania go w debacie publicznej nie zwalnia z
oceny związku pomiędzy każdą żądaną kategorią a konkretnym celem publicznym.
       W wyniku przeprowadzonej oceny organ ustalił, że w odniesieniu do informacji, których
przygotowanie wymagałoby przeprowadzenia opisanej powyżej czynności selekcji,
porównania i analizy dokumentacji źródłowej, wnioskodawca nie wykazał w wystarczającym
stopniu, że sporządzenie tych danych w żądanym formacie ma szczególne znaczenie dla
interesu publicznego. W konsekwencji, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust.
1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, brak jest podstaw do udostępnienia informacji
przetworzonej w tym zakresie.
       Przedmiotem czwartego wniosku, oznaczonego sygnaturą: SC-I.1331.1.16 z dnia 27
sierpnia 2026 r., wnioskodawca wystąpił między innymi o udostępnienie informacji i
dokumentów dotyczących korespondencji kierowanej do Szefa Urzędu do Spraw
Cudzoziemców w związku ze sprawami objętymi ponagleniami, w tym pism wskazanych przez
Wnioskodawcę, a także informacji dotyczących liczby lub przebiegu postępowań z ponagleń
w sprawach objętych art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy.
        W związku z wnioskiem dotyczącym czterech pism wskazanych przez wnioskodawcę
należy wyjaśnić, że dokumentacja dotycząca spraw z udziałem cudzoziemców jest
rejestrowana i zarządzana w Elektronicznym Systemie Zarządzania Dokumentami (EZD).
System ten służy ewidencjonowaniu korespondencji oraz dokumentowaniu czynności
podejmowanych w Urzędzie. Jednakże nie oznacza to, że każde pismo można zidentyfikować
poprzez wyszukanie go na podstawie numeru sprawy wskazanego przez wnioskodawcę.
Korespondencja przychodząca lub wychodząca może być zarejestrowana pod odrębnym
identyfikatorem, w ramach innej sprawy, pod innym numerem sprawy lub w związku z
dokumentacją wewnętrzną.

                                                                                            12
       W konsekwencji ustalenie, czy Organ posiada dokładnie cztery pisma opisane przez
Wnioskodawcę, wymagałoby nie tylko wyszukania dokumentów według wskazanych sygnatur,
lecz także odtworzenia powiązań pomiędzy korespondencją, poszczególnymi sprawami
cudzoziemców i dokumentami rejestrowanymi w EZD pod innymi sygnaturami. Konieczne
mogłoby być przeszukiwanie wielu rekordów, sprawdzanie treści i załączników, ustalanie
nadawcy oraz adresata, a następnie weryfikowanie, czy odnaleziony dokument odpowiada
opisowi zawartemu we wniosku. Samo istnienie możliwości technicznego wyszukiwania w
systemie nie oznacza, że żądane dokumenty są zidentyfikowane i możliwe do wyodrębnienia
w prosty sposób.
        W odniesieniu do żądania dotyczącego postępowań z ponagleń w sprawach objętych
art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy należy mieć na uwadze, że ponaglenia są
rozpatrywane w indywidualnych sprawach administracyjnych, z uwzględnieniem ich stanu
faktycznego i prawnego, przebiegu postępowania oraz argumentów przedstawionych przez
stronę. Każda sprawa wymaga odrębnej oceny, a rozstrzygnięcie lub stanowisko organu w
jednej sprawie nie przesądza o sposobie rozpatrzenia pozostałych ponagleń. Z tego względu
nie można zakładać istnienia jednego zbiorczego dokumentu, który odzwierciedlałby w sposób
kompletny wszystkie czynności i oceny dokonane w poszczególnych sprawach.
Jeżeli Wnioskodawca oczekuje zbiorczej informacji o sprawach objętych ponagleniami, w
które zastosowanie miał art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom
Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, konieczne może być
ustalenie wszystkich spraw spełniających wskazane kryteria, zweryfikowanie dat wpływu i
rozpatrzenia ponagleń, zbadanie przedmiotu każdego z nich oraz ustalenie, czy i w jaki sposób
w danej sprawie odniesiono się do wskazanego przepisu. W zależności od zakresu żądania
czynności te mogą wymagać analizy dokumentacji poszczególnych postępowań, porównania
ich treści oraz sporządzenia nowego zestawienia, które nie funkcjonuje w Urzędzie jako
gotowy dokument.
        W takim celu przygotowanie odpowiedzi nie oznaczałoby jedynie przekazania
istniejących informacji, lecz opracowanie danych w ramach dokumentacji źródłowej.
Przetworzona informacja tworzy się wtedy, gdy udzielenie odpowiedzi wymaga podjęcia
dodatkowych czynności analitycznych, selekcyjnych lub porządkujących, w wyniku których
powstaje informacja o zupełnie nowym kształcie.
        W związku z tym nie można traktować tego wniosku jako zwykłej prośby o
udostępnienie jednej istniejącej zbioru dokumentów. Rozpatrzenie wniosku wymagałoby
odtworzenia określonej kategorii korespondencji na podstawie dokumentacji źródłowej,
wybrania odpowiednich dokumentów oraz przyporządkowania ich do spraw spełniających
kryteria określone przez wnioskodawcę.
        Indywidualny charakter rozpatrywania ponagleń oznacza, że dokumenty dotyczące
poszczególnych spraw mogą odnosić się do odmiennych okoliczności faktycznych i prawnych.
Samo odniesienie do art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom
Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, w dokumentacji nie
oznacza automatycznie, że dane pismo stanowi dokument dotyczący praktyki postępowania
z ponagleniami w rozumieniu wniosku wnioskodawcy. Ustalenie tego wymaga zapoznania się
z treścią dokumentu i dokonania jego oceny.
      W konsekwencji nie należy traktować przedmiotowego wniosku jako standardowego
wniosku o udostępnienie jednej istniejącej grupy dokumentów. Zrealizowanie wniosku
wymagałoby przeanalizowania konkretnej kategorii korespondencji w oparciu o dokumentację


                                                                                          13
źródłową, wybrania odpowiednich dokumentów oraz przyporządkowania ich do spraw
spełniających kryteria określone przez wnioskodawcę.
        Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczności, należy stanowczo stwierdzić,
że informacje, których dotyczy wniosek wnioskodawcy, stanowią informacje przetworzone.
Udostępnienie tych informacji w zakresie, o jaki wnioskowano, nie polega na zwykłym
przekazaniu istniejących, gotowych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu, lecz
wymaga najpierw przeprowadzenia szeregu czynności polegających w szczególności na
wyszukiwaniu, gromadzeniu, selekcjonowaniu, analizowaniu i zestawianiu danych
pochodzących z różnych źródeł oraz przetwarzaniu ich w sposób odpowiadający zakresowi
wniosku. Wykonanie tych czynności skutkowałoby zatem powstaniem informacji o zupełnie
nowym charakterze, które nie istnieją w aktach Urzędu w formie wymaganej przez
wnioskodawcę.
        W związku z tym spełniony został warunek pozwalający uznać dane informacje za
przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W
rezultacie przekazanie informacji w zakresie objętym niniejszą decyzją jest uzależnione od
wykazania przez wnioskodawcę, że uzyskanie takich informacji ma szczególne znaczenie dla
interesu publicznego.
        Pomimo wezwania Wnioskodawca nie wykazał jednak, aby uzyskanie informacji
objętych wnioskiem w tak rozległym i szczegółowym zakresie było szczególnie istotne dla
interesu publicznego. Argumenty przytoczone przez wnioskodawcę nie wykazują w konkretny
i przekonujący sposób, w jaki sposób wykonywanie przez Urząd czasochłonnych i
wymagających dużego nakładu pracy czynności związanych z przygotowaniem
przetworzonych informacji służyłoby szczególnie istotnemu interesowi publicznemu.
        Wobec powyższego brak jest podstaw do udostępnienia informacji przetworzonej w
zakresie objętym niniejszym rozstrzygnięciem, co uzasadnia odmowę jej udostępnienia. Nie
można przy tym utożsamiać prawa do informacji publicznej z obowiązkiem Organu
każdorazowego tworzenia na indywidualne potrzeby Wnioskodawcy nowych opracowań,
zestawień i analiz, zwłaszcza w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie wykazał szczególnie
istotnego interesu publicznego uzasadniającego poniesienie takiego nakładu pracy przez
Organ.
        Następny wniosek z dnia 27 sierpnia 2026 r., zarejestrowany pod sygnaturą
SC-I.1331.1.17.2026. Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej
dotyczącej prac zespołu roboczego zajmującego się analizą funkcjonowania systemu Modułu
Obsługi Cudzoziemców (MOS 2.0), w tym dokumentów związanych z powierzeniem
Małopolskiemu Urzędowi Wojewódzkiemu Wydziału Spraw Cudzoziemców przewodnictwa
nad tymi pracami, składem zespołu, przebiegiem jego posiedzeń, wypracowanymi
rekomendacjami i wnioskami, dokumentacją podzespołu roboczego oraz harmonogramem
prac.
        Po wezwaniu Organu Wnioskodawca doprecyzował żądanie, wskazując, że domaga
się wyłącznie kopii dokumentów istniejących i wytworzonych w toku prac zespołu, w takiej
postaci, w jakiej dokumenty te powstały. Wyraźnie zaznaczył, że nie wymaga sporządzenia
nowych streszczeń, analiz ani stwierdzeń dotyczących stanowiska. W odniesieniu do
dokumentu dotyczącego mianowania przewodniczącego zaznaczył, że jeśli taki dokument nie
istnieje, wystarczy oświadczenie o tym fakcie. Analogicznie, w odniesieniu do pozostałych
kategorii, uwzględnił twierdzenie, że dany dokument nie został sporządzony pod warunkiem,



                                                                                        14
że rzeczywiście tak było. Organ uwzględnił to wyjaśnienie i rozpatrzył wniosek w jego
ostatecznej, zawężonej wersji.
        Organa odnosząc się do Pana wniosku wskazuje, że zgodnie z orzecznictwem
Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zasadniczo
dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym
stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Jak
wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 29 lutego 2012 r., o sygn. akt I OSK
2196/11 – „Opinie te nie są jednak informacją publiczną jeżeli nie dotyczą konkretnego aktu
będącego już przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego. Są natomiast dokumentem
wewnętrznym, służącym gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać
wykorzystane w procesie decyzyjnym. Trzeba przy tym dodać, że opinie i ekspertyzy mające
jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń
podmiotu zobowiązanego mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych
przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe
i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii
dotyczących istniejącego stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian.”
         Podobny pogląd został wyrażony również w wyroku Naczelnego Sądu
Administracyjnego z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 351/17, w którym wskazano,
że „Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego
jak należy rozumieć dokument wewnętrzny. Trafnie wskazał Sąd, że w orzecznictwie sądów
administracyjnych wyrażany jest pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest
możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji,
uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia.
Dlatego od „dokumentów urzędowych” w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się
„dokumenty wewnętrzne” służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale
nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji,
zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć
dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym
wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia
20 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2649/15, wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt
I OSK 2130/11, wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10, pub
www.nsa.orzeczenia.gov.pl ). Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela obecny w
literaturze pogląd, iż organ, w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć
zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić
informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania sporządzać projekty dokumentów
czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem
najlepszego z rozwiązań. Uznanie, że absolutnie wszystkie tego rodzaju dokumenty i działania
podlegają udostępnieniu spowodowałyby jedynie większe jeszcze niż dotychczas próby
ukrycia i utajnienia materiałów niezbędnych w istocie do podjęcia prawidłowej decyzji. Proces
jej podejmowania mógłby odbywać się wówczas całkowicie poza sferą jakiejkolwiek
oficjalności, a przez to być mniej transparentny i w mniejszym stopniu podlegać społecznej
kontroli (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej.
Komentarz, Wydawnictwo "LexisNexis", Warszawa 2012, s. 58-59). Procesowi podejmowania
rozstrzygnięć nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne wręcz
jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze
zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi. Tymczasem
podjęcie w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, decyzji właściwej, wymaga
wyeliminowania, w atmosferze rozwagi i spokoju, rozwiązań nietrafnych, zagrażających np.
chronionym konstytucyjnie dobrom, czy też niefunkcjonalnych. Niezasadne są przy tym

                                                                                           15
zarzuty, że przyjęcie takiego poglądu za trafny, wyklucza społeczny nadzór nad
rozstrzyganiem spraw publicznych. W momencie, kiedy projekt rozstrzygnięcia zyskuje walor
oficjalności, może być udostępniony opinii publicznej przez organ, który go stworzył, wówczas
może podlegać społecznej ocenie ” Mają na uwadze powyższe stanowisko wynikające z
orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności z postanowień Naczelnego Sądu
Administracyjnego należy wskazać, że nie każdy dokument pozostający w dyspozycji organu
stanowi informację publiczna podlegająca udostępnię. W odniesieniu do Pana wniosku dot.
kopii różnego rodzaju dokumentów roboczych, materiałów powstałych w toku prac, zaproszeń,
korespondencji organizacyjnej, list uczestników, notatek, harmonogram prac zespołu i innych
materiałów należy wskazać, że dokumenty te mają charakter wewnętrzny. W konsekwencji
wskazane we wniosku dokumenty jak i materiały o charakterze wewnętrznym, nie podlegają
udostępnieniu w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Jednocześnie należy
podkreślić, że organ nie jest zobowiązany do tworzenia ani udostępniać materiałów, które nie
stanowią informacji publicznej lub których charakter pozostaje wyłącznie wewnętrzny, co
znajduje potwierdzenie przywołanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
       Odrębne żądanie objęte wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2026 r. o sygnaturze:
SC-I.1331.1.18.2026 wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej
dotyczącej projektów finansowanych z Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI),
realizowanych w obszarze obsługi cudzoziemców lub legalizacji ich pobytu, w perspektywach
finansowych w latach 2014–2020 oraz 2021–2027. Żądanie obejmuje w szczególności raporty
końcowe, a w przypadku projektów niezakończonych — ostatnie raporty okresowe, formularze
wskaźników z wartościami bazowymi, docelowymi i osiągniętymi, zestawienia wydatków
faktycznie rozliczonych i zatwierdzonych przez organ delegowany MSWiA, informacje o
systemach informatycznych i narzędziach finansowanych w ramach projektów, dane o
systemach przekazanych nieodpłatnie przez inne urzędy oraz informacje dotyczące okresów
przechowywania dokumentacji projektowej.
        W odpowiedzi na wezwanie Organu wnioskodawca podtrzymał swój wniosek i wyjaśnił,
że przede wszystkim oczekuje kompletnych dokumentów sprawozdawczych i księgowych w
formie, w jakiej zostały sporządzone. Wnioskodawca zaznaczył, że nie wymaga sporządzenia
nowych zestawień ani analiz. W odniesieniu do systemów informatycznych wnioskodawca
zaznaczył, że jeśli lista nie istnieje jako odrębny dokument, wystarczy wskazać odpowiednią
pozycję w istniejącym zestawieniu wydatków.
       Wnioskodawca uzasadnił żądanie potrzebą kontroli społecznej nad wykorzystaniem
środków publicznych przeznaczonych na obsługę spraw cudzoziemców oraz oceną rezultatów
projektów FAMI. Wskazał, że dokumenty mają posłużyć porównaniu wskaźników i wydatków
projektów realizowanych w urzędach wojewódzkich, a także działaniom analitycznym,
kontrolnym i legislacyjnym, w tym pracą związanym z projektem UD408 oraz przekazywaniu
materiałów właściwym instytucjom publicznym. Organ uwzględnił te wyjaśnienia przy ocenie
przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.
       Dla rozpoznania wniosku zasadnicze znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy
udostępnieniem istniejących dokumentów a przygotowaniem nowej informacji na podstawie
danych źródłowych. Odrębnej oceny wymaga ta część żądania, której realizacja miałaby
polegać na sporządzeniu nowego, zbiorczego wykazu lub zestawienia, niewystępującego
dotychczas w zasobie Organu. Dotyczy to w szczególności ewentualnego odtworzenia
pełnego wykazu systemów informatycznych i narzędzi finansowanych w ramach
poszczególnych projektów, wraz z przyporządkowaniem kosztów zakupu, wdrożenia i
późniejszego utrzymania, a także ustalenia systemów przekazanych nieodpłatnie przez inne
urzędy. Jeżeli dane te nie są ujęte w gotowym dokumencie lub rejestrze, ich przygotowanie

                                                                                          16
może wymagać powiązania informacji pochodzących z dokumentacji projektowej, finansowej,
zamówieniowej, umów, faktur i korespondencji, a następnie ich selekcji, weryfikacji i agregacji
według kryteriów określonych we wniosku. Podobnie informacja o tym, czy upłynął okres
przechowywania dokumentacji poszczególnych projektów, może wymagać indywidualnego
ustalenia właściwych terminów dla każdego projektu, z uwzględnieniem umów o
dofinansowanie, zasad programu oraz ewentualnych okoliczności wpływających na bieg tych
terminów.
       W przypadku do wniosku obejmujących raporty końcowe z realizacji projektów, a w
przypadku projektów niezakończonych – ostatnie raporty okresowe informuje, że w celu
ustalenia pełnego zakresu dokumentacji odpowiadającej temu żądaniu. Konieczne byłoby
uprzednie zidentyfikowanie wszystkich projektów objętych wnioskiem, ustalenie ich statusu
oraz przyporządkowanie do każdego z nich właściwego raportu i okresu sprawozdawczego.
Dokumenty te mogą być przechowywane w odrębnych aktach projektowych i systemach
obiegu dokumentów, a ich wyszukanie wymagałoby weryfikacji, czy dany dokument jest
raportem końcowym, czy też ostatnim raportem okresowym, oraz czy jest wersją ostateczną.
W zakresie, w jakim wniosek zmierza do uzyskania kompletnego, uporządkowanego zbioru
raportów według wskazanych kryteriów, jego realizacja wymaga selekcji i opracowania
materiału źródłowego, a zatem prowadzi do wytworzenia informacji przetworzonej.
        Następne pytanie zawarte we wniosku dotyczy formularzy wskaźników obejmujących
wartości bazowe, docelowe i osiągnięte. Udzielenie odpowiedzi w postaci kompletnego zbioru
danych wymagałoby ustalenia, jakie formularze sporządzono dla poszczególnych projektów i
okresów, zweryfikowania ich wersji oraz zestawienia wskazanych wartości w jednolitym
układzie. Dane te mogą być ujmowane w dokumentacji projektowej w różnych okresach i
formatach. Konieczne byłoby zatem wyodrębnienie danych odpowiadających wskazanym
rodzajom wskaźników, sprawdzenie ich spójności oraz przyporządkowanie do właściwych
projektów. Tak przygotowany zbiór nie stanowiłby prostego odwzorowania jednego
istniejącego dokumentu, lecz nowe opracowanie danych źródłowych.
       Kolejne zapytanie obejmuje zestawienia wydatków faktycznie rozliczonych i
zatwierdzonych przez organ delegowany MSWiA, z podziałem na projekty oraz wskazaniem
udziału środków Unii Europejskiej. Jego realizacja we wnioskowanym układzie wymagałaby
ustalenia, które pozycje dokumentacji finansowej stanowią wydatki faktycznie rozliczone i
zatwierdzone, przyporządkowania ich do poszczególnych projektów, a następnie
wyodrębnienia i obliczenia lub zweryfikowania udziału finansowania unijnego. Wymagałoby to
analizy dokumentacji finansowo-księgowej i rozliczeniowej, w tym uwzględnienia
ewentualnych korekt, zmian i rozliczeń cząstkowych. Organ nie dysponuje jednym gotowym
zestawieniem obejmującym wszystkie żądane elementy, przygotowanie odpowiedzi w
oczekiwanym formacie oznaczałoby stworzenie nowego opracowania na podstawie danych
źródłowych.
        Dalsza części wniosku dotyczyła wykazania systemów informatycznych i narzędzi
obsługi cudzoziemców finansowanych w ramach projektów, wraz z kosztami ich zakupu lub
wdrożenia oraz kosztami utrzymania po zakończeniu projektu. Udzielenie informacji w tak
określonym zakresie wymagałoby zidentyfikowania wszystkich narzędzi przypisanych do
poszczególnych projektów, ustalenia źródeł i sposobu ich finansowania, a następnie
odtworzenia kosztów zakupu, wdrożenia i późniejszego utrzymania. Dane te mogą wynikać z
różnych rodzajów dokumentów, w szczególności dokumentacji zamówień, umów, faktur,
rozliczeń projektowych i dokumentów dotyczących utrzymania systemów. Konieczne byłoby
ich wzajemne powiązanie i przyporządkowanie do określonych systemów oraz okresów.


                                                                                            17
Sporządzenie kompletnego wykazu w układzie wskazanym we wniosku wymagałoby zatem
analizy i agregacji danych, które nie muszą występować w gotowej, zbiorczej postaci.

       Ponadto w ramach podmiotowego wniosku wnioskodawca zwrócił się również o
wskazanie systemów przekazanych nieodpłatnie przez inne urzędy oraz podmioty, które
dokonały ich przekazania. Dla udzielenia odpowiedzi w postaci kompletnego wykazu
konieczne byłoby przeanalizowanie dokumentacji dotyczącej poszczególnych systemów i
narzędzi wykorzystywanych w obsłudze cudzoziemców, ustalenie podstawy ich udostępnienia
lub przekazania, a także zweryfikowanie, czy przekazanie miało charakter nieodpłatny i który
podmiot był podmiotem przekazującym. Informacje te mogą być rozproszone w umowach,
porozumieniach, korespondencji i dokumentacji technicznej. Opracowanie zbiorczego wykazu
wymagałoby więc wyszukania, oceny i zestawienia dokumentów według kryterium, które nie
musi być odzwierciedlone w istniejącym rejestrze.

       W dalszej kolejności wnioskodawca wniósł o ustalenie, czy upłynął okres
przechowywania dokumentacji któregokolwiek z projektów, a w przypadku odpowiedzi
twierdzącej – wskazania projektu. Udzielenie odpowiedzi wymagałoby ustalenia dla każdego
projektu właściwych zasad i terminów przechowywania, z uwzględnieniem dokumentacji
projektowej, umów o dofinansowanie, wytycznych programowych oraz ewentualnych zmian
terminów lub obowiązków związanych z kontrolą, audytem albo trwałością projektu. Następnie
należałoby odnieść te zasady do dat zakończenia poszczególnych projektów i ustalić, czy
termin przechowywania już upłynął. Nie jest to zatem wyłącznie informacja o dacie zapisanej
w jednym dokumencie, lecz wynik analizy wielu dokumentów i regulacji odnoszących się do
poszczególnych projektów. Przygotowanie odpowiedzi w postaci zbiorczej oceny dla
wszystkich projektów wymagałoby stworzenia nowego opracowania.

         Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji
publicznej prawo do uzyskania informacji przetworzonej przysługuje w takim zakresie, w jakim
jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. O kwalifikacji informacji jako przetworzonej
decyduje charakter czynności niezbędnych do jej przygotowania, a w szczególności
konieczność dokonania analizy, selekcji, porównania, agregacji lub opracowania danych
źródłowych, a nie samo nazwanie żądanych materiałów dokumentami istniejącymi.

       W niniejszym wniosku opatrzonym sygnaturą SC-I.1331.18.2026, przygotowanie
odpowiedzi w pełnym zakresie i w układzie wynikającym z wniosku wymagałoby
przeprowadzenia opisanych wyżej czynności dotyczących dokumentacji kilku projektów FAMI.
Nie chodzi przy tym wyłącznie o techniczne odnalezienie i skopiowanie konkretnych, z góry
oznaczonych dokumentów, lecz o ustalenie ich kompletnego zbioru, ocenę ich treści i statusu,
powiązanie danych pochodzących z różnych źródeł oraz przygotowanie informacji
odpowiadającej kryteriom wniosku. Skutkiem tych czynności byłoby powstanie nowej
jakościowo informacji, niewystępującej dotychczas w takiej postaci w zasobie Organu.

       Organ uwzględnił wyjaśnienia wnioskodawcy dotyczące celu uzyskania informacji, w
tym powiązanie wniosku z oceną efektywności wydatkowania środków FAMI i rezultatów
projektów. Sam ogólny zamiar kontroli społecznej, analizy gospodarowania środkami
publicznymi lub oceny funkcjonowania administracji nie przesądza jednak o spełnieniu
ustawowej przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Konieczne jest wykazanie,
w jaki konkretnie sposób uzyskanie informacji przetworzonej przyczyni się do realizacji
określonego dobra publicznego oraz dlaczego dla osiągnięcia tego celu niezbędny jest właśnie
tak szeroki zakres danych i ich opracowanie.



                                                                                               18
       W ocenie Organu przedstawione wyjaśnienia nie wykazują w sposób dostatecznie
konkretny, że przygotowanie nowego, zbiorczego opracowania obejmującego wszystkie
informacje we wskazanym wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w
rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji, w zakresie, w jakim żądane informacje
mają charakter przetworzony, nie została spełniona ustawowa przesłanka ich udostępnienia.

         W istocie zatem, skoro w niniejszej sprawie informacja publiczna, o której udzielenie
wystąpił wnioskodawca, ma charakter informacji przetworzonej, konieczne jest ustalenie, czy,
a jeżeli tak to w jakim zakresie, udzielenie jej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
        W doktrynie podkreśla się, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem
niedookreślonym, a brak jakichkolwiek wskazań ze strony ustawodawcy powoduje, że
posługiwanie się nim w praktyce jest niezwykle utrudnione. W najprostszym ujęciu interes
publiczny to interes całego społeczeństwa lub też interes wielu niezindywidualizowanych
podmiotów traktowanych wspólnie jako jeden podmiot. W kluczowym dla rozpatrywanej
problematyki orzecznictwie, dotyczącym prawa dostępu do informacji publicznej, podkreśla
się, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie – udostępnienie określonej
informacji przetworzonej, może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych
struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę,
usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.
(zob. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10).
       Warto zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn.
akt SK 27/14, wyjaśnił:
       Zgodnie z decyzją ustawodawcy, informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko
w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
        To kryterium jest nieostre i, jak wielokrotnie podkreślał NSA w swoim orzecznictwie,
musi być rozpatrywane przez pryzmat każdej konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z 16
stycznia 2000 r., sygn. akt III SA 2302/00, Lex nr 53606). Nie ulega jednak wątpliwości, że
pojęcie interesu publicznego obejmuje interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie
interesy indywidualne. Jak wskazał NSA w wyroku z 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 583/14,
Lex nr 1991837, „każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty
publicznoprawnej jest zatem działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie
«szczególnie istotne» musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia
interesu ogółu”. Wyjątkowość tej kwalifikacji przejawia się w tym, że dla udostępnienia
informacji publicznej przetworzonej nie tylko nie jest wystarczające stwierdzenie, że
udostępnienie to uzasadnione jest interesem publicznym, a nawet że jest ono dla tego
interesu istotne, lecz konieczne jest stwierdzenie, że udostępnienie informacji przetworzonej
jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn.
akt I OSK 2721/13, Lex nr 1518016). W orzecznictwie NSA wskazuje się, że interes publiczny
odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał
publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem
mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu
publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator oceny, czy
dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (zob. wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn.
akt I OSK 1870/10, Lex nr 951999). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie
indywidualnym, lecz w interesie „ponadindywidualnym” nie jest samoistnie wystarczające do
przyjęcia „szczególnej istotności dla interesu publicznego” takiego działania.



                                                                                                19
        Zasadniczo obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje
szeroko rozumianych organów państwa. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika jednak, że
kategoria „szczególnej istotności” dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego
podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji
publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji
publicznej przetworzonej ma jedynie ten, kto jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku
swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji
publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w
sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Nie chodzi przy tym
o jakieś indywidualne cechy określonego podmiotu, zwłaszcza takie, na które nie ma on
żadnego wpływu, lecz chodzi o możliwość realnego i efektywnego zaangażowania się przez
ten podmiot w wykorzystanie dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się
domaga. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym
uzyskaniem informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten
jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe „niekwalifikowane” realizowanie interesu
publicznego. Jak podkreślono w orzecznictwie NSA, wnioskodawca żądający informacji
publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla jej uzyskania powinien
wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również,
że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy
funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyroki
NSA z: 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12,
Lex nr 1403137). W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu
żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania
uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego
uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł
zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność
podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość
wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania
odpowiednich organów. Do kategorii podmiotów mających możliwość efektywnego
wykorzystania informacji przetworzonej w celu realizacji szczególnego interesu publicznego
zaliczyć można także jednostki sfery nauki: szkoły wyższe, Polską Akademię Nauk,
państwowe instytuty badawcze, a nawet grupy badawcze czy pojedynczych naukowców –
jeżeli dana informacja wiąże się ściśle z przedmiotem ich badań naukowych wspieranych
przez sferę publiczną np. grantem (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK
2721/13).
        Jak przyjął NSA w powołanym już wyroku o sygn. I OSK 583/14, wskazane wyżej
przykłady podmiotów spełniających przesłankę uzyskania dostępu do informacji publicznej
przetworzonej nie oznaczają oczywiście automatycznego wyeliminowania z katalogu
podmiotów uprawnionych do uzyskania takiej informacji innych podmiotów, które nie pełnią
wymienionych wyżej funkcji. Podmioty niepełniące tego rodzaju funkcji również mogą być w
stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra
ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają, w sytuacji gdy np. występują
w określonych procesowych rolach uczestników postępowań dotyczących tworzenia lub
kontrolowania aktów normatywnych. Nie jest zatem trafne stanowisko ani skarżącego, ani
Rzecznika Praw Obywatelskich w piśmie procesowym z 16 stycznia 2015 r., że rozumienie
przesłanki „szczególnej istotności dla interesu publicznego” przyjęte w orzecznictwie sądów
administracyjnych prowadzi do wniosku, że przepisy ustawy o dostępie do informacji
publicznej nie mają zastosowania do „zwykłych” obywateli. Taki zarzut mógłby zasługiwać na
uwzględnienie, gdyby dostęp ogółu obywateli do uzyskiwania sygnalizowanych wyżej funkcji


                                                                                               20
czy ról procesowych był ograniczony, a ograniczenie to nie znajdowałoby podstaw w
porządku prawnym. Tak jednak nie jest. Prawa wyborcze, prawo do nauki i badań naukowych
czy prawo uczestnictwa w postępowaniach przed organami państwa przysługują każdemu,
kto chce z nich skorzystać i spełnia wymagania określone w przepisach prawa.
        Sądy administracyjne w wielu orzeczeniach (także innych niż wskazane przez
Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku) wyjaśniły, co należy rozumieć przez pojęcie
„szczególna istotność dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji”. Dla
przykładu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III
OSK 702/21, wskazał, cyt.: (…) zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. „prawo do informacji
publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania
informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu
publicznego”. Zatem samo ustalenie, iż w sprawie mamy do czynienia z informacją
publiczną przetworzoną nie oznacza jednakowoż, iż automatycznie zostanie wydana
decyzja odmowna. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powiązał prawo dostępu do
informacji publicznej przetworzonej z istnieniem po stronie wnioskodawcy przesłanki
szczególnie istotnego interesu publicznego. Podobnie jak w sytuacji definicji „informacji
publicznej przetworzonej”, także i pojęcie „szczególnie istotnego interesu publicznego”,
którym ustawodawca posługuje się w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest niedookreślone i nie
posiada zwartej, spisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Można jednakże w
ocenie NSA przyjąć, iż pojęcie to jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w
powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się więc w
swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych
jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury
państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem
z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w
szerokim tego słowa znaczeniu. Pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z
art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., musi więc być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale
istotność ta musi mieć również charakter szczególny. Żądane dane mogą być więc – ogólnie
rzecz ujmując – istotne dla interesu publicznego, jednakże w wyniku np. zestawienia
kosztów ich wytworzenia, a przede wszystkim potrzeby ich pozyskania, nie będą miały
szczególnie istotnej wartości dla wskazanego interesu publicznego. Przetworzenie tych
informacji i trud z tym poniesiony, nie przełoży się bowiem na wskazywane przez
ustawodawcę ulepszenie działania organu. W konsekwencji, charakter czy też pozycja
podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej,
a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych
danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego
uzasadniającego udzielenie mu żądanych informacji. Przykładem w tym zakresie może być
np. poseł lub senator zasiadający w komisji ustawodawczej, mający możliwość
kształtowania uchwalanych przepisów prawa, organizacja zawodowa lub społeczna
mogąca realnie wpłynąć na funkcjonowanie organu, np. przez realne przeprowadzenie
obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. Podmioty te w swoim codziennym działaniu mają
rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych przetworzonych informacji
publicznych w celu „usprawnienia” funkcjonowania odpowiednich organów. NSA podkreśla
jednocześnie, iż uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem
określonych środków, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do
pogodzenia z bieżącymi działaniami konkretnych organów. W związku z tym udzielanie
informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona
wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa przemawia za



                                                                                          21
przyjęciem, iż po ich stronie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny
uzasadniający udzielenie im żądanej przetworzonej informacji publicznej. (…)
        Co prawda z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wyprowadza się tezę, iż ciężar dowodu
w postępowaniu administracyjnym spoczywa na organie administracji, to jednak nie oznacza
to, że strona, zwłaszcza żądająca przetworzonej informacji publicznej, może pozostać bierna
w zakresie wskazania podstaw faktycznych, które pozwoliłyby na wykazanie istnienia
szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem
przetworzonej informacji publicznej. Przeciwnie, uznać należy, iż na gruncie rozpoznawanej
sprawy, jej rolą jest przynajmniej podjęcie próby wykazania, lub co najmniej wskazanie
okoliczności umożliwiających adresatowi wniosku dokonanie oceny, czy istnieje szczególnie
istotny interes publiczny przemawiający za udostępnieniem przetworzonej informacji
publicznej. Słusznie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, iż powinność wykazania
szczególnie istotnego interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku
o udzielenie informacji przetworzonej (w myśl zasady koniecznego współdziałania organu i
podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób). Trudno bowiem
wymagać od organu aby domyślił się intencji wnioskodawcy, w szczególności co do
możliwości wykorzystania przez wnioskodawcę żądanej informacji publicznej.
       Przed udostępnieniem informacji przetworzonej, zgodnie z utrwalonym poglądem
prezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny i sądy administracyjne, należy wykazać, że
udostępnienie informacji, której domaga, się wnioskodawca, jest szczególnie istotne dla
interesu publicznego. Powinność wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego
spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej (w myśl
zasady koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy
w określony sposób). Trudno bowiem wymagać od organu, aby domyślił się intencji
wnioskodawcy, w szczególności co do możliwości wykorzystania przez wnioskodawcę
żądanej informacji publicznej. Analizy ww. ustawowej przesłanki organ dokonuje na gruncie
stanu faktycznego konkretnej sprawy, bowiem prawo do uzyskania informacji publicznej
przetworzonej ma jedynie ten, kto jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje
indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji
publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w
sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Nie chodzi przy tym o
jakieś indywidualne cechy określonego podmiotu, zwłaszcza takie, na które nie ma on
żadnego wpływu, lecz chodzi o możliwość realnego i efektywnego zaangażowania się przez
ten podmiot w wykorzystanie dla dobra ogółu informacji publicznej, której żąda.
       Motywacja wnioskodawcy ma istotne znaczenie dla kwalifikacji sposobu
załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Gdy żądanie dotyczy
informacji przetworzonej, uzyskanie jej musi mieć znaczenie dla większej liczby osób.
       Mając na uwadze przedstawione okoliczności, udzielenie żądanej informacji nie jest
możliwe, gdyż nie zostały spełnione przesłanki warunkujące dopuszczalność udostępnienia
informacji publicznej przetworzonej wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem pan [wnioskodawca] nie wykazał szczególnego interesu publicznego we złożonych wnioskach.
        Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla udostępnienia informacji publicznej
przetworzonej konieczne jest wykazanie, że przemawia za tym szczególny interes publiczny.
Wnioskodawca zatem powinien wykazać, w jaki sposób zamierza wykorzystać wnioskowaną
informację oraz dlaczego tak wykorzystana informacja przyczyni się w istotny sposób do
realizacji interesu publicznego. Udostępnienie bowiem takiej informacji jest uwarunkowane
wykazaniem, że wnioskodawca jest w stanie uczynić z pozyskanej informacji użytek dla dobra
ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia

                                                                                             22
informacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2020 r., sygn. akt I
OSK 954/20, Legalis).
       Należy zatem uznać, że udzielenie żądanej informacji nie jest szczególnie istotne dla
interesu publicznego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego i sądów
administracyjnych w przypadku braku szczególnego interesu publicznego w danej sprawie,
Organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej przetworzonej powinien wydać
decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji z takim właśnie uzasadnieniem. W
przeciwnym wypadku można by nawet uznać, że wbrew prawu wydatkuje pokaźne środki
publiczne na wykonywanie czynności, do których nie jest zobowiązany (przygotowanie
żądanej informacji).
       Jednocześnie organ, dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie ograniczył się
wyłącznie do ustalenia braku stanowiska wnioskodawcy w powyższym zakresie.
Przeprowadzono bowiem ocenę całokształtu okoliczności sprawy, w tym treści złożonego
wniosku, zakresu żądanych informacji, charakteru danych wymagających przygotowania oraz
potencjalnego wpływu ich udostępnienia na realizację interesu publicznego.
       Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału organ nie znalazł podstaw
do przyjęcia, aby udostępnienie żądanej informacji przetworzonej było uzasadnione
szczególnie istotnym interesem publicznym. W ocenie organu interes ten powinien mieć
charakter wykraczający poza indywidualną potrzebę uzyskania określonych danych przez
wnioskodawcę i wiązać się z konkretną korzyścią dla funkcjonowania życia publicznego.
       Zarówno treść złożonego wniosku, jak i pozostałe okoliczności ustalone w toku
postępowania nie wskazują, aby przygotowanie i udostępnienie żądanych informacji mogło w
sposób rzeczywisty wpłynąć na usprawnienie działania administracji publicznej, zwiększenie
przejrzystości jej funkcjonowania w zakresie istotnym dla szerszego kręgu odbiorców,
umożliwienie skuteczniejszej kontroli społecznej nad wykonywaniem zadań publicznych lub
służyć ochronie szczególnie istotnych wartości o charakterze publicznym.
       Należy przy tym podkreślić, że samo odniesienie żądanych informacji do działalności
organu administracji publicznej nie przesądza jeszcze o spełnieniu przesłanki szczególnie
istotnego interesu publicznego. Przesłanka ta ma charakter wyjątkowy i wymaga wykazania
konkretnego związku pomiędzy udostępnieniem informacji przetworzonej a realizacją
ważnego interesu publicznego. W rozpatrywanej sprawie taki związek nie został wykazany
przez wnioskodawcę, a jego istnienia nie potwierdziła również dokonana przez organ analiza
okoliczności sprawy.
       Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że żądane dane mają charakter
informacji publicznej przetworzonej, natomiast wnioskodawca nie wykazał, aby ich uzyskanie
było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Również organ, dokonując samodzielnej
oceny treści i zakresu wniosku oraz całokształtu okoliczności sprawy, nie znalazł podstaw do
przyjęcia wystąpienia tej przesłanki.
       Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki wnioskodawca realizował prawo
dostępu do informacji publicznej. W analizowanym przypadku mamy bowiem do czynienia z
działaniem      odpowiadającym        mechanizmowi      określanemu      w     orzecznictwie
sądowoadministracyjnym mianem „taktyki salami” (ang. salami slicing), polegającym na
rozdrobnieniu szerszego zakresowo żądania na szereg odrębnych wniosków kierowanych do
tego samego podmiotu.

       W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera stanowisko Naczelnego Sądu
Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5225/21,
w którym Sąd wskazał, że nie można pomijać okoliczności, iż pozornie odrębne wnioski mogą
w rzeczywistości stanowić skumulowane elementy znacznie obszerniejszego żądania


                                                                                          23
udostępnienia informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się w tym
orzeczeniu do mechanizmu określanego jako „taktyką salami” i wskazał, że rozdrobnienie
żądań nie może prowadzić do sztucznego uniknięcia kwalifikacji żądanej informacji jako
informacji przetworzonej.

       W realiach niniejszej sprawy sposób działania wnioskodawcy wykazuje istotne
podobieństwo do mechanizmu opisanego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wnioskodawca wystąpił do tutejszego Urzędu łącznie z ośmioma wnioskami o udostępnienie
informacji publicznej, obejmującymi szeroki zakres zagadnień związanych z funkcjonowaniem
Urzędu, prowadzonymi postępowaniami, sposobem realizacji zadań publicznych,
stosowanymi rozwiązaniami organizacyjnymi i informatycznymi oraz dokumentacją
pozostającą w dyspozycji organu. Na dwa z tych wniosków możliwe było udzielenie
odpowiedzi w całości. Pozostałe sześć wniosków wymagało dokonania odrębnej,
szczegółowej oceny charakteru żądanych informacji i zostało objętych niniejszym
rozstrzygnięciem.

       Niemożliwe jest zignorowanie faktycznego obciążenia organizacyjnego wynikającego
ze skali i stopnia szczegółowości złożonych wniosków. Przeprowadzenie kompleksowej
analizy ośmiu wniosków, dotyczących wielu powiązanych ze sobą kwestii, wymagało
zaangażowania pracowników jednostki odpowiedzialnej za realizację zadań objętych
wnioskami, przeprowadzania wieloetapowych ustaleń, wyszukiwania dostępnych zasobów
oraz oceny, czy i w jakim zakresie żądane informacje istniały w formie gotowej do
wykorzystania. Skala tych działań stanowiła znaczne obciążenie organizacyjne dla
wymienionej jednostki i znacznie ograniczyła jej zdolność do równoczesnego wykonywania
pozostałych obowiązków ustawowych.

       Warto zwrócić szczególną uwagę na fakt, że znaczna część wniosków nie dotyczyła
samego przekazania konkretnych, istniejących dokumentów, lecz informacji, których
przygotowanie wymagało analizy, selekcji, zestawienia, porównania lub przetworzenia danych
zawartych w różnych rejestrach Urzędu. Tym samym sposób sformułowania i skumulowania
żądań prowadził do powstania po stronie organu obowiązku wykonania szeregu czynności
wykraczających poza zwykłe techniczne udostępnienie posiadanej informacji.

       Jednocześnie, pomimo wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego
interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, przedstawione przez niego
wyjaśnienia nie wykazały w sposób konkretny i przekonujący, aby uzyskanie wszystkich
żądanych informacji w zakresie objętym niniejszą decyzją było niezbędne dla realizacji takiego
interesu. Samo powołanie się na potrzebę kontroli działalności organu, analizę jego
funkcjonowania, możliwość wykorzystania informacji w działalności publicznej czy też
potencjalne wykorzystanie ich przez inne podmioty nie jest wystarczające do wykazania
przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego w odniesieniu do informacji
wymagającej przetworzenia.

       W związku z tym, po dokonaniu oceny łącznej liczby wniosków złożonych do Urzędu,
ich przedmiotu, stopnia szczegółowości, wzajemnych powiązań między poszczególnymi
wnioskami oraz nakładu pracy wymaganego do ich rozpatrzenia, organ stwierdził, że nie były
to przypadkowe, niepowiązane ze sobą wnioski o udzielenie informacji, lecz raczej zbiorczy
zestaw wniosków obejmujący szeroki zakres informacji dotyczących działalności Urzędu. W
praktyce podejście to prowadzi do rozbicia jednego szeroko zakrojonego wniosku o udzielenie
informacji na szereg mniejszych wniosków, co odpowiada mechanizmowi określonemu przez
Naczelny Sąd Administracyjny jako „taktyka salami”. W ocenie charakteru żądanych informacji


                                                                                           24
oraz faktycznego nakładu pracy wymaganego do ich przygotowania nie można pominąć tej
przesłanki.

     Biorąc pod uwagę powyższe argumenty oraz zgromadzony w sprawie materiał
dowodowy, postanawia się jak na wstępie.

      W toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej stanowisko zajęli:
      – Pani Magdalena Krawczyk – Starszy Inspektor Wojewódzki Oddziału Organizacji,
Ewidencji i Obywateli UE,
      – Pani Klaudia Orządała – Zastępca Kierownika Oddziału Organizacji, Ewidencji i
Obywateli UE,
      – Pan Adam Spyra – Dyrektor Wydziału Spraw Cudzoziemców.

                                     Pouczenie

        Od niniejszej decyzji służy stronom prawo wniesienia odwołania do Ministra
Spraw Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem Wojewody Małopolskiego,
w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia (art. 127 i art. 129 Kpa).
        Przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do
wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję
(art. 127a Kpa).
        Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o
zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania występowania przez ostatnią ze stron
postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna.


                                  Z upoważnienia Wojewody Małopolskiego

                                   Dyrektor Wydziału Spraw Cudzoziemców
                                                Adam Spyra

                                     /dokument podpisany elektronicznie/




Otrzymują:
1. Adresat,
2. aa.




                                                                                  25
